August, 2010
gezond
Zoals jullie merken, schiet zelfs mijn spinselen erbij in! Alles wordt een beetje 'on hold' gezet in het teken van Zoonlief en Veerles nieuwe woonst. De werken vorderen gestaag. We zwieren onze verfborstels over binnendeuren, deurlijsten, muren, plafonds, binnenramen en ... het huis krijgt een nieuw gezicht. Echtgenoot was al en blijft nog uurtjes zoet met het plaatsen van de gekochte Ikeakeuken (sluipreclame). Had hij eventjes gedacht dat varkentje in een kleine week te wassen, dan bleek dat een misrekening, maar ... de keuken komt er en staat bijna op zijn Zweudse pootjes. Fantastisch hoe iedereen zich inzet voor onze kroost en nog fantastischer zijn de vijf kilootjes, die ik ondertussen kwijt ben. Een betere vermageringskuur kun je je niet bedenken: trap op, trap af, de ganse dag bezig, weinig tijd voor snoepgoesting. Een echte aanrader voor elk die een paar vetrolletjes teveel heeft. Ondertussen hadden we ons Prinsesje twee dagen op vakantie, zodat mama Veerle ook eens rustig kon helpen schilderen. Ja, met zo'n kleintje een huis in orde zetten is een stuk ingewikkelder dan als je nog geen nageslacht rondlopen hebt. Dertig jaar geleden gingen we voor het bouwen van onze stek. Kinderen hadden we nog niet, dus een avond doorwerken of extra vroeg uit de veren, het kon allemaal. Onmogelijk kleine Hebe los te laten waar alle verboden verleidingen (verfborstels, tangen, breekmessen, boormachines en nog van die attributen) lokkend liggen te lonken naar de grijpgrage handjes van een watervluggerd. Je moet haar constant in het oog houden, want het is een dametje met pit. Twee dagen Hebe is gelijkgestemd met een doorgedreven fitnessweekend. Had ik een stappenmeter, dan sloeg hij gegarandeerd tilt! Stilaan begint ze zelf het lopen onder de knie te krijgen en van rustig zitten is dus geen sprake meer. Bovendien kreeg ze van Zus een paar mooie, stevige stappertjes, zodat ze wat meer vastigheid heeft. Nu nog het nodige zelfvertrouwen en de wereld ligt aan haar voetjes (en wij 's avonds pompaf in bed). Met haar korenblauwe ogen en haar guitige lach doet ze iedereen smelten!
Allé, we slaan nog een paar dagen de handen in elkaar en dan kan onze kroost een nieuwe start nemen in hun eigen woning. Een fantastisch huis met een stukje gras, waar de zon van 's morgens tot 's avonds schijnt (als er al zon is), de ideale plek voor menig gesmaakt barbecuefeestje waar Zoonlief zo tuk op is en naar uitkijkt.
geplaatst door Doris Dorné August 30, 2010 21:49 | permalink | reacties (0) | Algemeen
angst
Tussen twee bedrijven van renovatiewerken door, gisteren met Moeder naar de cardioloog gereden. Bij een bezoekje aan haar huisarts, vorige maand, kloeg ze over gezwollen voeten, pijn in haar linker bovenarm en kortademigheid. In plaats van haar een beetje gerust te stellen en haar eventjes attent te maken op haar jaren van dienst (leeftijd), die toch met rasse schreden de tachtig naderen, joeg hij haar angst aan door te zeggen, dat zo'n klachten kunnen wijzen op hartproblemen. Een visite bij de cardioloog was dan ook de enige 'aanrader' die hij haar gaf en voilà, het zaad van de twijfel begon welig te tieren. Zelf kon ik met zekerheid zeggen, dat Moeders arm pijn deed bij een onverwachts verkeerde beweging, wat wees op een iets normale slijtage. Haar voeten hadden last van de hitte en namen een ietwat vollere proporties aan en wat het ademen betrof, veel ouderen (en zelfs jonge mensen) waren door de warmte gegrepen en ondervonden er hinder van. Bovendien denkt Moeder, onmisbaar te zijn in het gebouw waar ze nu al zo'n zevenenveertig jaar de scepter zwaait, vroeger als fultime huisbewaarster, hedentendage als bewoonster. Bij het geringste geluid springt ze op uit haar zetel, om te checken wie of wat er het gebouw of de kelders onveilig maakt. Waait het iets te hard, dan loopt ze alle verdiepingen af en kijkt de appartementen na op openstaande ramen of deuren. Je zou van minder zonder adem vallen of gezwollen voeten krijgen! Enfin, wij dus voor de derde keer (telkens met een tussenstop van twee jaar) naar de cardioloog. We moesten gelukkig niet te lang wachten en ook de testen namen niet veel tijd in beslag. Een cardiogram, het meten van de bloeddruk en even een ritje op een fiets ... en klaar was Kees. De arts was bijzonder optimistisch: Moeders hart pompt nog zeer goed voor haar leeftijd en haar hartkleppen zijn ook nog in optimale staat. Gestelde diagnose: pijn in de arm is artritis, gezwollen voeten krijgt ze van de warmte, kortademig is ze van de hitte en de ouderdom. Blij dat ze springlevend verklaard was, viel alle angst en twijfel in nog geen seconde van haar af. Gezegend zijn de dokters, die hun patiënten geruststellen in plaats van ze de daver op het lijf te jagen! Al met al waren we vlugger uit het ziekenhuis dan we gedacht hadden. Ik deponeerde Moeder in 't Bad, een eindje lopen van haar woonst, want naar aanleiding van de jaarlijkse Bernardusfeesten bleken alle straten afgesloten en liep er al massa's kijklustigen rond. Even later parkeerde ik de wagen op onze oprit, haalde mijn fiets uit de garage en peddelde met Moeders vijf kilo aardappelen in mijn fietszak, richting zeedijk. In sneltempo liep ik de winkelstraat af, waar het mooie weer, de vele marktkramers en de aan de braderie deelnemende zaken, steeds meer mensen op de been brachten. Veel soeps was het overigens niet, zodat ik het binnen het uur voor gezien hield en mooi op gestelde tijd thuis was.
Ondertussen vorderen de werken in het toekomstige nestje van Zoonlief en Veerle. Ook vandaag was iedereen op post om het beste van zichzelf te geven. Schoonbroer Nico voor de verwarming, Zus, Wim (de vader van Veerle), Veerle, Scarlet en ik voor het schilderwerk, Zoon- en Manlief voor het plaatsen van de keuken. Nog eventjes doorbijten en dan mogen ze halfweg september van adres veranderen. Ons Prinsesje zal haar hartje kunnen ophalen!
geplaatst door Doris Dorné August 21, 2010 22:04 | permalink | reacties (0) | Algemeen
autostrade
Momenteel pendelen we bijna dagelijks tussen Nieuwpoort en Gent (Oostakker). De dagen zijn structuurloos, t.t.z. we leven als God in Frankrijk. 's Morgens vroeg uit de veren ('t is al anders geweest), de wagen in, langs onze favoriete krantenwinkel bij Rita en Frans voor het dagblad (waar je gedurende de zomermaanden, zomaar eventjes elke dag een biertje bij krijgt - je zou voor minder je krant niet willen missen) en dan vol gas (neem het met een korreltje zout) richting Oostakker, waar het nieuwe, toekomstige nestje van Zoonlief en Veerle op onze ijverige handen wacht. Er is ondertussen al heel wat werk verzet. Wim, Veerle's vader, is druk bezig met de voorbereidingen voor het schilderwerk van plafonds, muren, ramen en deuren. Echtgenoot stortte zich ondertussen op de nodige elektriciteitsinfrastructuur en begon vandaag met het plaatsen van de keuken. Het krijgt allemaal wat meer oog. Zus en ik laten ons niet onbetuigd en staan open voor elk werk dat moet of kan gedaan worden. We schilderen, we breken af, we sakkeren ons grijs op dubbel gebruikte kleefband die bijna niet te verwijderen is, we soppen plafonds en muren ... we willen bezig zijn, want met onze vingers zitten draaien, daar passen we voor. Schoonbroer Nico legde de leidingen (lijdingen) voor de verwarming en leverde ook de ketel, gaf het nieuwe bad al een plaatsje. Zoonlief nam veertien dagen vrijaf om ook een daadwerkelijke duit in het zakje te doen. Hij kreeg de ondankbare opdracht om alle ramen blank te wrijven ... een vuil en vervelend werkje. Morgen mag hij Manlief helpen bij de keukenperikelen, benieuwd hoe dat zal lopen. Veerle staat te springen, om ook de handen uit de mouwen te steken, maar een keelontsteking hield haar thuis en ook voor kleine Hebe moet er gezorgd worden.
Nu we elke dag naar Gent rijden, komen ook de herinneringen aan dertien maanden UZ Gent terug; Het zijn dingen, die niet uit je gedachten te wissen zijn. Jaren geleden schreef ik er het volgende over:
Nieuwpoort - UZ Gent
klein stukje snelweg
zesentachtig kilometer
autostrade welgeteld
projecteert
telkens en telkens
weer jouw strijd
beeldscherm vol
herinneringen
versmolten in fluisterasfalt
kregen ze levenslang
't is altijd
even slikken
als terug kijken
mijn hoofd en
hart beroert
als tranen
heimelijk wellen ...
Doris
geplaatst door Doris Dorné August 18, 2010 22:03 | permalink | reacties (0) | Algemeen
handen uit de mouwen
In het toekomstig nieuwe nestje van Zoonlief en Veerle, worden sedert een week, met grenzeloos enthoesiasme, heel wat handen uit de mouwen gestoken. Het huis lijkt momenteel inderdaad op een werf, maar elke dag is een stap vooruit in de uit te voeren werken. Dinsdag lasten Echtgenoot en ik een vrije dag in, om woensdag en donderdag weer op post te zijn. Terwijl Manlief voor de nodige vernieuwingen aan het elektriciteitsnet zorgde, namen Zus en ik eerst de keuken en daarna de woonkamer onder poetsgrage handen. Het plafond van de keuken afwassen viel heel goed mee, maar dat van de living, die toch een iets grotere oppervlakte beslaat, dàt was zweten. Pas op ... zweten met véél liefde! Eén groot voordeel bij dit werkje: je kon goed zien waar je gestopt was met afwassen, zo'n groot kleurverschil was er merkbaar: spierwit versus eigeel. Of hoe je plafond geel gerookt wordt door het gebruik van sigaretjes. Niet te doen! Al bij al is er dus serieus al wat handenarbeid verricht. Vrijdag werd vakantiedag, even uitblazen en onze eigen woonst een beetje op orde zetten. Zaterdagmorgen zette Echtgenoot me om halfnegen af op de markt, waar onze tweede artiesten- ofte kunstmarkt doorging en reed daarna naar Gent, waar in de voormiddag de keuken zou geleverd worden. Mijn optreden op de lokale televisie, amper dertig seconden lang, maar elke dag meermaals herhaald en dat gedurende een ganse week, haalde heel wat mensen naar mijn standje. Mensen uit Ieper, Kortrijk, Lichtervelde ... hun verhaal was er één vol gekend verdriet. Tal van lieve vrienden: Peter, Isabelle en Niels, tante Vonne en nonkel Freddey uit Houthalen, Marijke en veel Nieuwpoortse hart-onder-de-riemstekers.
"s Morgens hield vriendin Rita me gezelschap, daarna kwam Ellen-lief, die op haar beurt een paar uur later werd afgelost door Zus Martine, Fabienne vervoegde ons als trio en nicht Raymonde maakte het plaatje compleet. Vier dames op een rij en dat allemaal ten voordele van het Kinderkankerfonds! Ik nam die morgen achtentwintig schalen met warme woorden op sleeptouw, er bleven er 's avonds nog slechts twee over. Een succes! Met veel dank aan Emily, die me vorige maand de kans gaf een woordje te plaatsen op Focus en aan Pascale en het team van de cultuurdienst, die de kunstmarkt weer tot leven riepen. Ivan (Peel, onthou de naam), creator van kunst naar mijn hart, stond voor het eerst op zo'n evenement. Ik hoop dat het hem meegevallen is. Ook de Nieuwpoortse Arlette (Legein) had prachtige werkjes mee, waar ééntje ervan nu mijn inkom opfleurt. Een kunstmarkt is voor mij immers als een zoektocht: leuke, originele, mooie en unieke dingen vinden ... aan een nog betaalbare prijs. Een soortement hobby waar ik heel wat plezier aan heb. Om zes uur stond Echtgenoot weer op de markt, om me met mijn ganse hebben en houden naar huis te voeren. Zus nam afscheid en trok terug naar 't binnenland, voor een etentje met Schoonbroer Nico, die zich ook de ganse dag uit de naad had gewerkt bij Zoonlief en Veerle. Wat een geluk, dat ze op zoveel mensen kunnen rekenen!
geplaatst door Doris Dorné August 15, 2010 20:27 | permalink | reacties (0) | Algemeen
heen en weer
We rijden dezer dagen heen en weer tussen Nieuwpoort en Oostakker. Zoonlief en Veerle kochtten er een huis op nog geen twee straten van Zus en Schoonbroer Nico. Een mooie, grote woning met ruimte zat. Daar zal ons Prinsesje kunnen ravotten dat het een lieve lust is. Zaterdag sloegen we de handen in elkaar en gingen voor het nodige afbraakwerk. Schoonbroer Nico, zelfstandige verwarmingsdeskundige, zette er de beuk in. Zoonlief en vriend Edouard (ooit studiegenoot aan de unief) kregen de opdracht steengruis naar beneden te sleuren. Naderhand mocht 'Peppé' (Edouard is peter van ons minimeisje) de vloer uitbreken. Dat hij in zijn ijver eventjes een gat in de waterleiding toverde, kon de pret niet drukken. Wie niks doet, kan niks verkeerd doen! Ondertussen sloopte Echtgenoot de elektrische kachels, die het nodige weerwerk boden. De stenen in de accumulatoren waren niet van de poes, wat een gewicht. Zelf hielp ik ijverig mee waar ik maar kon. De Pa van Veerle reed drie keer heen en terug, samen met Zoonlief, naar het containerpark. Bleek dat we die dag een ton afbraakmateriaal hadden gedumpt. Mo, werkzaam bij Schoonbroer Nico, was ook gemobiliseerd en samen legden ze de basis voor het toekomstige verwarmingsnet. Zus hield zich bezig met het verwijderen van aan de muur geplakte (met dubbele plakband) glazen tegels. De plakband zag ze niet meer zitten en ze schoof dat kl ... werkje op mijn schouders, terwijl ze in de keuken de feloranje faiëncetegeltjes met hamer en beitel te lijf ging. Ik begon aan het verwijderen van de plakkerige plakband op de muur. In het begin kon ik mijn vingers nog gebruiken, maar hoe langer ik me onledig hield met dit werkje, hoe mee mijn handen zich samen lijmden. Letterlijk alles bleef aan mijn handen plakken. Frustrerend! Van opgeven wou ik niet weten, maar veel langer had het niet mogen duren. Na het hameren in de keuken, nam Zus, die energie te over had, de hogedrukreiniger ter hand, om het terras wat properder te maken. Onder het vuil van jaren ver, zaten tot onze verbazing witte voegen. Zus was niet te stoppen, alhoewel het aan het stortregenen ging. Er moest en zou gehogedrukt worden! Veerle kwam langs met Prinsesje, die zich niet lekker voelde. Met koortsige oogjes bekeek ze al die drukte rondom haar. Vandaag zou blijken, dat ze een pijnlijke oorontsteking heeft. Zoonlief, die die nacht amper geslapen had, wegens een zieke dochter, zat er op het eind van de dag een beetje door, het sleuren en slepen niet gewoon. Zelf had ik weinig last, buiten mijn vingertoppen, die letterlijk kapot 'gelijmd' waren.
Gisterenmorgen eerst een uitstapje naar Gyverinckhove gedaan, waar de artiestenmarkt plaatsgreep. Aangebeld bij Monique en Michel, onze plaatselijke vrienden, die daarna samen met ons de stands afliepen. Mooie dingen, maar ook al redelijk duur. Na de middag trokken we dan weer richting Oostakker, waar Manlief nog wat wilde aan de elektriciteit werken, terwijl ik mezelf verloor op het stukje grasperk, tussen de honderden paardebloemen. Een rustgevend werkje, beetje 'zen', het uitgraven van 's lands meest geziene plant. Veerle's vader was ook van de partij en schuurde zingend de verf van de binnendeuren af, terwijl Echtgenoot binnen een fluitconcert ten gehore gaf. Wie zegt, dat klussen niet leuk is? Af en toe had Manlief mijn hulp nodig. Elektriciteitskabels trekken is blijkbaar teamwerk.
Deze namiddag waren we van plan van nog wat energie te verzetten, maar een ongeval in Oostkamp (gekantelde vrachtwagen) stak daar een stokje voor. Net voorbij de afrit Jabbeke, meldde de radio een file, waar wij natuurlijk in verzeild waren. Stapvoets verkeer ... mijn voeten! Na een uur aanschuiven, konden we eindelijk de afrit Loppem nemen, om zo naar Brugge te rijden. Wat bleek? Wegomleiding! Echtgenoot loodste ons door allerlei straten, langs Maldegem tot in Eeklo en zo tot bij Zoonlief en Veerle. Ons minimeisje sliep en Veerle nam de gelegenheid te baat, terwijl wij de wacht hielden, om vlug naar de apotheek te hollen. Veel tijd bleef er niet meer over om te klussen, maar we lieten ons niet kennen. In een uur of twee kun je toch nog wat werk verzetten. De volgende weken wordt het dus op en af naar Oostakker. Mochten we nog eens in zo'n file terechtkomen, dan kan ik misschien op bedevaart naar de grot van Oostakker, teneinde zulke moeilijkheden te voorkomen. Die grot heb ik nog nooit bezocht (zou niet weten wat er te zoeken), maar in de aanpalende tearoom at ik toch al een overheerlijke wafel met slagroom ('t is ondertussen al ... >> volledig
geplaatst door Doris Dorné August 09, 2010 22:20 | permalink | reacties (0) | Algemeen
alle hens aan dek
We zijn ondertussen alweer vier augustus, de zomer raast in sneltreinvaart voorbij. Vorige zondag waren we op bezoek bij Claire en Wim in Handzame, samen met Karin, Ronald en hun tweeling Niek en Niels. Na een stevige portie taart (de stukken zijn bij hen drie keer groter dan hier), gingen de heren Formule I kijken op tv en bleven de dames wat kletsen in de pas aangekochte en nu bij gelegenheid uitgeteste tent. Van wandelen kwam er niks in huis, Karin zit met een tegenpruttelende knie en stappen kost haar te veel moeite. De jongens hielden zich bezig met de vier kleine poesjes, die af en toe eens poolshoogte kwamen nemen. Verlekkerd op zo'n exemplaartje, haalden ze het grof geschut qua verleidingstruukjes uit hun mouw, maar Papa Ronald liep er niet in en zo trok het gezinnetje 's avonds poezenloos en met twee jongens in mineurstemming, naar huis. Tja, die minikatjes zijn zo schattig!
Maandagnamiddag was TAZnamiddag. De jaarlijkse afspraak met Louisa en Jill voor een dagje uit naar Theater aan Zee in Oostende. Op het programma twee knoerten van toneelstukken, elk drie uur lang. Het eerste vond plaats in de Loods van de spoorwegen en droeg de titel: Hitler is dood. Een beklijvend stuk over het Neurenburgproces, waar de hoge pieten terechtstonden voor hun oorlogsmisdaden onder het Hitlerregime. Prachtig gebracht door de cast, zaaide het stuk twijfelgevoelens over schuld en onschuld, over verantwoordelijkheid genomen of niet genomen in wat we de gruwelen van toendertijd weten. Naast me zat een oudere dame, ze zong de Duitse liedjes mee, riep af en toe 'ja, zo was het', knikte heftig als bevond ze zich op het proces zelf. Als je als jong meisje de oorlog hebt meegemaakt, dan brengt zo'n stuk je terug in de tijd. Eén ding is duidelijk: er is niks, maar dan ook niks menselijks aan oorlog voeren. Drie uur later, bij het buitenkomen van de Loods, scheen de zon, maar bleef er een gevoel van kilte hangen, van schaamte om het mens zijn ... om die nietsontziende machtswellust en het mensonterend behandelen van anderen. De vertoning liep een half uurtje uit, zodat het 'haast je, rep je' was om op tijd bij de volgende voorstelling te komen. Samen met Jill in ijltempo de Delhaize doorkruist voor een broodje, terwijl Louisa de wagen parkeerde. Daarna mét broodjes op kruissnelheid naarde locatie van het stuk: de Pruimelaarstraat. Dit gegeven speelde zich af in Muizen (laat Louisa nu toch van Muizen afkomstig zijn!) en vertelde het verhaal van de bewoners van vermelde straat. Eén van hen was de seriemoordenaar van Muizen, die na jaren (echt gebeurd) bij de lurven werd gevat. Het wel en wee van de andere straatbewoners draaide om deze moordenaar, die ook de andere mannen tot het bekijken van porno en het betasten van vreemd vrouwelijk schoon, aanzette. Toen alles aan het daglicht kwam, bleek niet iedereen bestand tegen de druk van de angst en schaamte. Fantastische vertolking in het plat Mechels, een bij momenten, moeilijk te begrijpen taaltje (al werd het stukken makkelijker toen we in het tweede deel dichter bij het podium zaten en we onze oren niet meer moesten spitsen). Twee stukken van dit kaliber maakten ons hongerig en we gingen voor een laat hapje in het Waterhuis. Er zou die avond nog van alles gebeuren in het Leopoldpark en ondernemend als we zijn op zulke dagen, trokken we er vol verwachting naartoe. Er bleek echter geen kat meer te bespeuren en dat, terwijl het evenement doorging (op papier) van 22 uur 30 tot 6 uur. Enfin, niks aan te doen, de twee bijgewoonde voorstellingen hadden ons méér dan voldoening gegeven.
En nu ... is het alle hens aan dek! Handen uit de mouwen, want Zoonlief en Veerle zijn de eigenaar geworden van een nieuwe stek in Oostakker. Er is natuurlijk nog wat werk aan de winkel vooraleer ze er kunnen intrekken en dus werden de nodige hulptroepen gemobiliseerd. Schoonbroer Nico en Zus, Opa Wim (Veerles vader), Echtgenoot en ik, de toekomstige eigenaars ... we hebben drukke tijden in het vooruitzicht. We gaan ervoor!
geplaatst door Doris Dorné August 04, 2010 20:54 | permalink | reacties (0) | Algemeen
met zachte handen
Ik nam ze vast met zachte, behoedzame handen. Ze zijn respectievelijk negentien en zeventien jaar oud en liggen me na aan het hart. Een beetje voorzichtigheid was hier dus aan de orde. Aan kleur hadden ze nog niet ingeboet, maar de jaren hadden vat gekregen op het achtergrondpapier en piepkleine donderbeestjes waren er in verzeild geraakt en nooit meer vertrokken. Ik haalde de twee grote foto's van mijn twee grootste liefdes, mijn beide zonen, van de muur en bracht ze naar de nabijgelegen winkel voor de nodige opfrissingswerken. 'Hier ben ik met mijn kindjes', zei ik tegen Roos, die ze nieuw zou inkaderen. De éne foto werd genomen in september 1991 en toont een leuk stel van negen en vier in vrolijk gekleurde t-shirts. Mijn jongste draagt een petje, want de chemo had ondertussen al maandenlang zijn werk gedaan en zijn haartjes gestolen. Ze kijken allebei blij in de lens, de fotograaf was het eerste uitstapje sinds maanden en ze genoten er blijkbaar alletwee evenveel van. De andere foto werd genomen in juni 1993, bijna twee jaar later. Hij toont een ernstig duo. Hier heeft Benjamin een mooie bos haar, maar toen al wisten we dat we hem gingen verliezen, want de kanker had ons kleine mannetje al weer helemaal ingepalmd. Een wereld van verschil, een wereld van weten tussen die twee beelden! De foto's ontroerden Roos, ook zij vocht haar gevecht tegen borstkanker. Ik vroeg haar, om ze schoon te maken en nieuw in te lijsten. Bij thuiskomst was het even wennen aan de lege muur, maar vrijdag mocht ik hen weer ophalen en vulden ze onze woonkamer als vanouds met lach en ernst. Met zachte handen en een hart vol van hen, kregen ze als vanouds hun plaatsje Zoveel herinneringen, zoveel liefde, zoveel verdriet, zoveel pijn, zoveel gemis ... niet meer weg te denken uit ons leven. Als we straks negentien jaar verder zijn, breng ik ze misschien nog eens naar Roos, alhoewel, wie weet wat er dan ondertussen allemaal al gebeurd is. Roos sprak over afbouwen en verhuizen en ik ... ik zou er dan vierenzeventig zijn (?). Laat ik daar mijn hoofd maar niet over breken en gewoon de dag plukken!
geplaatst door Doris Dorné August 01, 2010 21:34 | permalink | reacties (0) | Algemeen
July, 2010
hallucinant
Soms vind ik het een hallucinant gegeven, dat je je eigen leven voortleeft, terwijl bij anderen op datzelfde moment, groot en immens verdriet valt te rapen. Gisteren werd in Brugge afscheid genomen van een moedige echtgenote en mama, die na elf jaar vechten uiteindelijk de oneerlijke strijd tegen kanker verloor. Ze wou niet sterven, moest er zijn voor haar nog jonge kinderen. Elf jaar lang gaf ze de moed niet op, ze was één van de vijf mensen uit het programma 'Doodgraag leven' op Eén. Daarin vertelde ze over haar gezin en hoe ze met het gegeven, dat ze misschien gauw zou sterven, 'leerden' omgaan, want diep binnenin wist ze dat er een dag zou komen, waarop de ziekte genadeloos zou toeslaan. Kanker is vaak nietsontziend meedogenloos. En nu is ze er niet meer ... een man blijft alleen achter, twee kinderen moeten verder zonder hun moeder. De ervaring leerde me, dat immens verdriet je eenzaam maakt. Het is niet evident, iemand te hebben of te vinden, waar je altijd bij terecht kunt. Zo'n menselijke steunpilaar is zeldzaam, ook omdat elk van ons op een andere manier omgaat met verscheurende pijn. Een luisterend oor, een arm om een schouder, een hand op een arm, een hart met open deur ... ik wens het hen toe.
In de namiddag reden overbuurvrouw Annie en ik naar Lissewege, het witte dorp. Van 9 juli tot 12 september loopt daar de zestiende beeldenroute, meer dan honderd kunstwerken van creatieve handen en geesten zijn er te bewonderen. Het dorp lag er rustig en ontstressend bij, toen we de wagen parkeerden aan het station. Een uurtje later bleek die rust 'fake', tal van fietsers doorkruisten de smalle straatjes, auto's zochten hun weg naar een parkeerplaats ... 't was opletten geblazen of je werd van je sokken gereden. Veel knusse restaurantjes, leuke terrasjes, minihuisjes met minigeveltjes, een bebloemde vaart, tal van vlinderstruiken in welig bloeiende tuintjes en honderden spelende vlinders. We zochten en vonden de eerste kunstwerken, maar raakten een beetje het noorden kwijt, doordat de te volgen route niet overal even goed was aangeduid. Onze aandacht werd getrokken door een wijnwinkel, waar in de aanpalende veranda ook deelnemende kunstwerken te bewonderen waren. De wijnhandelaar, een aimabel man, gaf ons enige uitleg over wat hij in stock had. Hij liet ons galant proeven van twee soorten witte wijn. Ik, een leek op dit gebied, gaf toe dat het etiket van een fles mij méér begeestert dan de inhoud zelf. Hij keek alsof hij het in Keulen hoorde donderen. Nooit doen, Mevrouwtje, zei hij. Nooit een fles wijn kopen voor het etiket! Ach ja, laat ik dat nu juist het allerleukste vinden. Een echte 'kenner' worden is niet aan mij besteed. Na dit onderonsje, liepen we op ons gemak de kunstroute af en belandden in het open atelier 't Vaartje, waar het kunstproject Kunst-Licht 2010 loopt, een expositie van blinden en slechtzienden. Ik was onder de indruk van dit project, waar gekende kunstenaars zoals Minnebo en Vanderplancke, slechtzienden begeleiden in hun werken met klei, verf en penseel ... Een prachtig initiatief, waarvan ik hoop, dat het zal groeien en blijven groeien. Niet in het minst, omdat ik weet wat het betekent gezegend te zijn met slechte ogen. Zonder mijn lenzen ben ik een mens op de tast, lopend in een zee van mist.
Bij het nuttigen van een kopje koffie in het gezellige cultuurcafé, lieten we alle indrukken in stilte bezinken. Even later reden we verder de route af tot in ter Doest, een oude boerderij omgebouwd tot hostellerie, waar je in de weidse tuin van het één naar het andere kunstwerk kon wandelen. Het moet gezegd, weinig werken konden me bekoren. Hier en daar een enkeling, ja, maar voor het grootste deel was ik toch ietwat ontgoocheld. Ik mag zonder te overdrijven zeggen, dat er hier in onze woonkamer werken staan, waar velen van zij die deelnemen aan de beeldenroute, niet aan kunnen tippen. Met name de werkjes van onze Nieuwpoortse Ivan Peel, waarvan ik de gelukkige bezitster ben of de aquarellen van Rita Reunbrouck of het werk van Freddy Cappon, ook allebei uit Nieuwpoort.
Onze dag werd afgesloten te Brugge. Ellen-lief kwam ons vervoegen en in de bistro 't klein genoegen, smulden we van een superlekker slaatje met sabayon toe.
Dit jaarlijkse uitje was een meevaller en zeker voor herhaling vatbaar.
Later op de avond, gingen mijn gedachten richting Eernegem, waar een familie in diepe rouw geen blijf wist met het verdriet om een gestorven mama en echtgenote.
geplaatst door Doris Dorné July 28, 2010 20:32 | permalink | reacties (0) | Algemeen
inhaalbeweging
De zonnige zomerdagen maken dat mijn bloggewrochten zowaar op de lange baan geschoven worden. Vandaag is, bij wijze van spreken, een 'inhaalbeweging'. Op onze Nationale Feestdag, zijnde 21 juli ll., wandelden we, Echtgenoot en ik, zoals we meestal doen, langs de havengeulse promenade naar 't Bad. Manlief wou met de voetjes in het water, vrouwlief had daar geen zin in. Mijn lumineuze inval, om eens het staketsel (ofte estacade ofte pier) tot op 'de kop' af te lopen, kreeg onverwachts bijval bij mijn tweede helft. Zo gezegd, zo gedaan! 't Was toch al een tijdje geleden, dat we nog voet gezet hadden op de boven het water zwevende planken. Veel volk op de been, de binnenlandertjes stonden in file te wachten om te 'kruisnetten' (een kruisnet wordt aan een touw afgerold tot in het water, je laat het een tijdje zijn gang gaan en dan haal je het weer naar boven, met of zonder vangst). Het moet gezegd, de vangst is over het algemeen maar 'schamel' te noemen: een minikrabje of piepkleine visjes. Die wonderbare vangst kun je dan met een schepnetje uit het kruisnet vissen en in een plastiek zakje met zeewater deponeren, om er eventueel mee te pronken bij vrienden en familie. Vooral kinderen zijn dol op dit tijdverdrijf en de papa's doen dan ook hun uiterste best, alhoewel het vangen van die pietluttigheden soms een titanenwerk is dat veel geduld vergt. Je huurt zo'n net aan de betaalbare prijs van 1,20 euro voor een half uur, een uur kost je 1,80 euro (als ik het goed gelezen heb). Dit uitstapje is een echte aanrader. De zon op je gezicht, wind in je haren, de havengeul als trechter naar de zee toe, zeil- en motorbootjes die ingeslikt en uitgespuwd worden. Vanop dit houten skelet overzie je de ganse kustlijn: van Nieuwpoort tot Duinkerke en aan de andere kant van Nieuwpoort tot Oostende (bij mooi en helder weer). Wat ons vooral opviel, was het feit dat er zo weinig 'strandzitters' waren in het midden van het topseizoen en ook de 'waterlopers' lieten het die dag afweten. Echtgenoot en ik begrepen er niets van, maar ja, we zaten zelf niet in het zand en liepen ook niet in het water ... dus. Ondertussen, op de militaire parade te Brussel, zat er een koning die zich best amuseerde. De foto's de volgende dag in de krant, waren er het sprekende bewijs van: een gierende koning Albert, die zich bij momenten op de dijen kletste. De beelden maakten me blij en vrolijk tegelijkertijd. Zoiets zouden we méér moeten zien.
Twee dagen later behoorde ik tot de groep die men vijfenvijftigplussers noemt. Het werd een behoorlijk drukke verjaardag. Op een vrijdag jarig zijn vergt enig kunst- en vliegwerk bij ons. Het begon met een telefoontje van Zus, zes jaar jonger, maar op dezelfde dag geboren. Ze zit momenteel in Bulgarije het mooie weer te maken en ze klonk bijzonder enthoesiast. Daarna smsjes, kaartjes, telefoontjes ... ja, ja deze dame voelde zich geliefd! Vroeg naar de markt getrokken voor een koffietje met Fernande en daarna na 'Flavie's tafel', onze wekelijkse stek voor een bakje koffie of iets fris. Voor de gelegenheid trakteerde ik Rita en Fabienne op een kraakvers slaatje met scampi. Echtgenoot vervoegde de rangen en koos voor een Italiaans broodje. In de namiddag was het precies 'den zoeten inval' bij ons thuis. Gerda en Ivan, Nadine, Moeder, Fernande, Zoonlief en Veerle en kleine Hebe, Ronny en Marie-Claire, Isabelle met de drie kids, Guido ... en als traktatie: koffie met minigebakjes. 's Avonds kwam Claire me halen voor de slotracing, maar ons Prinsesje bleef een nachtje of twee logeren en daardoor waren we aan huis gebonden. Geen nood, in het zomerseizoen komen er bitter weinig bezoekers naar de club en gedurende twee maanden liggen de wedstrijden stil (maar we zijn wel open ), dus kon het eens geen kwaad, dat de vrouwen er niet waren. Annie en Alain (de overbuurtjes) belden, samen met Ellen-lief en Raf en Glenn aan en totaal onverwachts kwamen ook Jonas en Jenna langs. De flessen wijn werden gekraakt en de sfeer zat er in, gezelligheid troef!
Maar ... als de kat van huis is, dan dansen de muizen ... de mannen wisten het sluitingsuur van de club met anderhalf uurtje te verlengen, want de dames zaten niet achter hen aan. Om halftwee 's nachts stak Echtgenoot de sleutel in het slot en vond ten huize Jonckheere nog enkele feestvierders in 'the mood'. 's Anderendaags was een ander paar mouwen. Kleine Hebe besloot om eventjes over ... >> volledig
geplaatst door Doris Dorné July 26, 2010 20:44 | permalink | reacties (1) | Algemeen
artiestenmarkt
Ja, je hebt avondmarkten, gewone wekelijkse markten, boerenmarkten, keramiekmarkten en ook ... artiestenmarkten ofte kunstmarkten. Je kunt als het ware zeggen: we zijn van alle markten thuis! Vorige zaterdag ging hier te Nieuwpoort de eerste artiestenmarkt door, de tweede volgt in augustus (de veertiende). Een paar jaar geleden nam Chris Missiaen het heft in handen, om de vroeger kunstmarkt rond de kerktoren en op 't Zwijnemarktje, terug leven in te blazen. Wat klein begon, groeide uit tot een heuse kanjer met negentig stands. Tussendoor zorgde de dienst Cultuur voor straatanimatie en een golfje muziek. Creatieve handen stelden hun 'kunst' tentoon en brachten die ook aan de man/vrouw. Schilderijen, keramiek, juwelen, houtdraaiers, poëzie ... een grote verscheidenheid aan verborgen talent. Je kon er vaak héél mooie, unieke dingen vinden aan een betaalbare prijs. Bovendien hadden we ook veel plezier, al regende het soms pijpenstelen. We lieten ons niet van de wijs brengen door een met bakken uit de hemelvallende stortbui. Wie had ooit gedacht, dat deze publiekstrekker na vier jaar geen plaats meer zou krijgen op de toeristische kalender en verbannen werd tot 'niet meer'. Elk van ons, van de eerste tot de laatste, waren verbolgen over deze beslissing en lieten dat ook horen. Maar ja, wie zijn wij? Van kunstmarkt was er geen sprake meer, er werd gekozen voor straatanimatie en daarmee was de kous af. Toch moeten onze grieven niet in dovemansoren gevallen zijn, want zie ... dit jaar werden twee artiesten- ofte kunstmarkten gepland. Niet meer rond de kerk, maar op de markt zelf. Het was even uitkijken wat het ging worden, maar toegegeven, 't was een schot in de roos. Al kondigde de dag zich nogal grijs, waterig en winderig aan. Om zeven uur viel er een malse regen, die het gelukkig, rond halfnegen, voor gezien hield. De lucht trok open, mede dankzij de strakke wind. Ik was al bang, dat verschillende creatievelingen het zouden laten afweten. Je moet daar maar eens staan met schilderijen, die je telkens moet behoeden voor regendruppels. Mijn angst was ongegrond, iedereen was op post. Veel schilderijen, die voor de nodige ambiance zorgden, door af en toe het hazenpad te kiezen bij het langskomen van een serieuze windstoot. De eigenaars hadden hun handen vol! Zelf had ik nergens last van. Onze porseleinen borden met warme woorden zijn zwaar genoeg om menig windkracht te weerstaan en van een druppel water zijn ze ook niet bang. Alleen mijn dichtbundels gingen op de loop, maar daar heb ik vlug een stokje voor gestoken. Veel volk op deze eerste kunstmarkt, ambiance met een jazzyzangeres 's morgens en in de namiddag een gesmaakt rockgroepje, dat de nodige decibels over de markt deed rollen. Ook een paar straatanimatie-acts, die het publiek konden bekoren. Verschillende kennissen en vrienden aan mijn stand, die hier te Nieuwpoort op vakantie zijn. Echt leuk! Het was echt genieten, daarnaast nog een mooie verkoop en ... méér moet dat niet zijn. Ik kijk al uit naar half augustus!
's Avonds waren we uitgenodigd voor een etentje bij onze overbuurtjes, Annie en Alain. Een culinair bordje lekkere vis als mooie en gesmaakte afsluiter van de dag.
Gisterenmorgen dan te voet naar 't Bad om samen met Moeder iets te gaan eten. Gelukkig waren we nog net op tijd, vijf minuten later en het restaurant was volzet.
Nadien moest Echtgenoot zich even neervleien en een half uurtje de ogen sluiten, kwestie van een beetje te bekomen. Na het geknapte uiltje, liepen we, Manlief en ik, de vloedlijn af tot in Oostduinkerke. Er stond nog een fris windje en veel volk zat er niet in zee, ook het water was verre van warm. Voor ons maakt dat niet uit (voor mij zeker niet), we maakten enkel onze tenen nat. En dan nog ... ik liep meer op het zand, dan in de branding. Er drijven momenteel nogal wat kwallen rond en daar heb ik geen kaas van gegeten. Vieze dingen, zo'n blubbermassa met van die tentakels ... brrrr! Zo'n twee uur later strandden we terug bij Moeder, waar Echtgenoot zich in de zetel nestelde voor de zoveelste etappe van de ronde van Frankrijk. Eens de winnaar van rit bekend, wandelden we terug naar huis. We hadden de nodige kilometertjes in onze beentjes toen we de Elf juliwijk bereikten. Laat op de avond wou ik de nieuwe reeks op Eén bekijken, maar al dat gewandel én een dag artiestenmarkt eisten hun tol. Mijn oogleden waren te zwaar om dragen, zodat ik amper de helft van de uitzending heb kunnen volgen. Volgende ... >> volledig
geplaatst door Doris Dorné July 19, 2010 21:13 | permalink | reacties (0) | Algemeen
|
