Spinsels
| February, 2012 gevulde dagen Mijn persoonlijke 'winterprikje' is al een week voorbij. Ik voel me beter, waarschijnlijk toch ergens één of ander iets onder de lendenen gehad. Ja, een mens kan zich al eens niet optima voelen, nietwaar? De voorbije zeven dagen waren bijzonder goed gevuld. Verleden maandag gingen we op kraambezoek bij Ellenlief en Raf. Vol bewondering gekeken naar kleine Warre, een donkerharig ventje met een schattig mondje en kuiltjes in de wangen. Mama Ellen en Papa Raf mogen trots zijn op hun kunstwerkje! Ik mocht hun minimensje eens in mijn armen nemen, Echtgenoot hield zich wijselijk aan de kant, want zo'n miniatuurtje is niks voor hem. Dan zijn de huidige Papa's toch uit ander hout gesneden, het leek wel of Papa Raf nooit anders gedaan had dan babies troosten en verpamperen. Ja, de tijdsgeest, hé! Nu is de inbreng van mannen evenredig aan die van vrouwen (of zou het volgens de regels toch moeten zijn) wat betreft het huishouden en de kids, terwijl wij het nog iets anders zagen: de moeders zorgen voor de kroost en het huishouden, de vaders brengen geld op de plank. Misschien is het nu wel beter, alhoewel, ik ben op het vlak van mijn kinderen altijd egoïstisch geweest, zou het niet kunnen hebben, dat een ander wat mij het liefst was uit handen zou nemen. Vandaar ook mijn beslissing om toen gewoon een 'thuisblijfmoeder' te worden. Deze week op de radio nog een interview gehoord over 'genieten'. Een moeder gaf aan, dat 'genieten' voor haar 'de zorg voor haar kinderen' was en daarom haar job opgegeven had en thuis bleef, al was dat niet zo'n evidente beslissing. De psycholoog van dienst vond dat een moedige beslissing in de huidige tijdspanne, waar iedereen er maar vanuit gaat, dat kinderen je carrière nooit in de weg mogen staan en dat een niet werkende Moeder vaak de stempel van 'lui' krijgt.
Dinsdagnamiddag kreeg ik de kleuterjuffen op de koffie. Josiane en Lucienne zijn de juffen, die Benjamin in hun klasje kregen, nadat we uit therapie kwamen. Ze zijn en blijven belangrijk voor mij, omdat ze hem op handen droegen. Benjamin heeft, zoals bij veel mensen, na al die jaren nog steeds een speciaal plaatsje in hun hart en dat laten ze vaak merken.
Samen met Louisa dan op donderdagavond de film 'Adem' gaan bekijken. Het verhaal over jongeren met muco was heel herkenbaar en bij momenten bijzonder confronterend voor mij. Vooral de beginscène, waarin twee jongens (hoofdrolspelers), kinderen nog, als studiemateriaal getoond worden in een auditorium gevuld met dokters/artsen in wording, greep me naar de keel. De eerste dagen in het UZ Gent leerde ik de mama van Jaspertje kennen. Zij ontfermde zich over mij, toen ik de morgen na onze opname, totaal ontredderd op de vierde verdieping Moeder en Kind, mijn weg niet vond. Ze nam me die eerste morgen (en de volgende) mee naar het in een ander gebouw gelegen restaurant voor het ontbijt, maakte me wegwijs. Jasper was hartpatiëntje en moest geopereerd worden. Een paar dagen voor de operatie kwam voor haar de vraag van de Professor, of hij Jasper eens mocht meenemen naar zo'n auditorium en ze stemde toe. Nooit zal ik vergeten hoeveel hartzeer haar dat bezorgde. Hoe haar kind als een soort proefkonijn, een curiosum werd voorgesteld en hoe ze overladen door schuldgevoelens zichzelf verweet toestemming gegeven te hebben. Die beginscène in de film 'Adem' greep me echt naar de keel en 't was alsof de mama van Jaspertje naast me zat. Nog maar eens een bewijs, dat zelfs tweeëntwintig jaar later 'vergeten' geen optie is. 'Adem' is overigens een prachtfilm!
Diezelfde avond brachten Zoonlief en Veerle Prinsesje voor twee nachtjes logeren. Normaal gezien zou ze woensdag voor het eerst naar school gaan, maar een virale infectie stak daar een stokje voor. Niet, dat Prinsesje ziek moet worden, maar wij hebben haar daar toch maar fijn een tweetal dagjes voor ons gehad. Niettegenstaande het koude weer (het vriest de stenen uit de straten), zijn we vrijdagmorgen toch eventjes naar de kinderboerderij geweest en daarna met de buggy naar 't stad. Lekker gegeten in de Amandus, waar Prinsesje haar hart verloor aan de jeugdige uitbater en drie Franse kloosterzusters charmeerde met haar liefste glimlach. 't Is me er ééntje!
's Namiddags even bij Moeder langs, maar te koud voor een strandwandeling.
Door het ijzige vriesweer en de ondertussen vallende sneeuw, bleef de slotracingclub van Echtgenoot uitzonderlijk gesloten op vrijdagavond. Een uiterst zeldzaam gebeuren!
Gisteren kwamen Zoonlief en Veerle hun grootste schat weer ophalen. Morgen de eerste schooldag ... benieuwd wat het wordt voor ons kleine meisje.
Nadat ik deze ochtend wat boodschappen voor Moeder en mezelf had gedaan, vond ik in de ... >> full posted by Doris Dorné February 05, 2012 20:10 | permalink | comments (0) | General January, 2012 nieuwe wereldburger Verleden vrijdag werd een nieuwe wereldburger geboren. Warre ... zoontje van Ellenlief en Raf. Dit kleine ventje liet iedereen op zijn honger zitten, door de bevalling tien dagen uit te stellen, maar nu is hij er dus. Trotse 'Mammie', overbuurvrouwvriendin Annie, toonde ons gisteren de eerste foto's van haar nieuwbakken, eerste kleinkind. Een piepklein mensje met donkere haartjes, geërfd van zijn beide ouders. Vandaag bracht ze het geboortekaartje van Warre en toasten we met een portootje op dit prille leven. Morgen gaan Echtgenoot en ik op kraamvisite, ik kijk er al naar uit.
Ja, de 'grootouderclan' in onze wijk neemt uitbreiding. Als we in de toekomst onze kleinkinderen op vakantie krijgen (en dat hopen we toch), dan kunnen de oma's met hun achterban naar de kinderboerderij trekken en samen, bij een kop koffie, genieten van het jonge grut. Wie weet groeien er vakantievriendschappen uit en later misschien wel vakantieliefdes (ha,ha!). Even tellen: als alles goed gaat, groeien we dit jaar uit tot 'de bende van zes', samen goed voor twaalf kleinkindjes in een dozijn! Dat begint er al op te lijken. Ze zullen hier mettertijd allemaal wel een speelkameraadje vinden tussen de kippen en de konijnen. Waar is de tijd, dat wij allemaal, nog bitter jong, zelf zorgden voor nakomelingen en zo ook voor leven in de brouwerij in onze wijk. En dan waren er ook nog de kleinkinderen van de buren, die inderdaad elke vakantie wel een paar dagen aan zee kwamen uitwaaien en zo bevriend raakten met onze kroost. Onze straat zat vol jeugd en die jeugd had toen veel aan elkaar. Na hun studies vlogen de meesten uit, richting binnenland. Vriendschappen en contacten vervaagden of vielen helemaal weg. Zo gaat dat nu éénmaal in het leven. Weinig jongeren blijven hier hangen, er is hier ook niet echt een jobaanbod. En zo zal het ook gaan met onze kleinkinderen. Ze zullen elkaar leren kennen, met elkaar spelen op zomerse dagen, elkaar beloven trouw contact te houden. Ze zullen misschien geheimpjes delen, elkaar missen tijdens het schooljaar en telkens weer verlangen naar een paar dagjes aan de kust bij de 'grootouderclan', maar uiteindelijk zal er van die vriendschappen nog enkel een warme herinnering overblijven. En omdat warme herinneringen zo belangrijk zijn in een mensenleven, willen wij, de oma's en de opa's, de mammies en de pappies, de Pets en de Do's ... whatever, daarvoor zorgen! posted by Doris Dorné January 29, 2012 20:12 | permalink | comments (0) | General wintersnip 'Wintersnip' ... nog nooit van gehoord, maar het klinkt beter dan 'winterdip'.
Zelf uitgevonden overigens. Voel me al de ganse week een beetje 'snip'. Neen, niet snipverkouden, gewoon snip. Nergens een goed gevoel, slecht in mijn vel. Een menopauze aanval? Misschien. Of het kan ook de winter zijn, de lange donkere dagen. Op de kou kan ik het niet steken, want kou hebben we de voorbije maanden niet gehad. Het leek eerder een vervroegde lente, maar dan zonder zachte kleuren en hemelsblauwe lucht. Pffft, slecht geslapen ook. En een niet uitgeslapen mens is niet om aan te spreken. Ik weet het. Ach, het overkomt iedereen wel eens, dat je jezelf en je leven in vraag gaat stellen. Dokters noemen het de 'winterblues'. Veel licht vangen, raden ze aan, veel buiten, veel wandelen. Allé, dat heb ik toch al in de kranten gelezen en op televisie gehoord. Van dat wandelen is er nog niet veel in huis gekomen, wegens geen goesting en licht vangen lijkt ook niet makkelijk, als het grijs als een deken over de daken en straten hangt. Heb het deze week een beetje rustig aangepakt en een goed boek gelezen: De Pruimelaarstraat. Had ik van Louisa in leesleen gekregen (zo'n jaar geleden) en heb er nu mijn zinnen op gezet en het in drie dagen verslonden. Zo ben ik dan wel, een begonnen boek moet uit. Als het te lang blijft slingeren, dan haak ik af. Een mens verliest dan ook de draad van het verhaal en moet iedere keer weer van voorafaan beginnen. Een prachtig boek, dat spint rond de Vampier van Muizen, een jongeman van negentien, die in de beginjaren zeventig drie vrouwen vermoordde. Het verhaal gaat over de gezinnen, die in de straat van de moordenaar woonden. Je leert er elke bewoner en zijn geheime achtergrond kennen. In het begin is het goed focussen, om de verschillende personnages te onderscheiden en bij elkaar te houden, maar eens vertrokken, leest het als een trein. In een boek kruipen is voor mij een beetje verdwijnen. Sorry, maar dan wil ik met rust gelaten worden en ben ik niet te genieten voor diegene die me stoort. Vroeger, toen ik nog thuis woonde, liep ik met mijn ondertussen gestorven zus, de deur van de bibliotheek plat. Tonnen boeken hebben we gelezen en als we lazen, dan hadden we voor niks en niemand oor. Moeder was vaak boos, want lezen was niet luisteren en geen tijd hebben voor andere dingen. Later toen Zoonlief er was, las ik veel verhaaltjes voor. Een reeks luisterboeken (met cassettes) nam dat initiatief bij het ouder worden van mij over. Goed voor uren boekengenot. Met Benjamin op de kinderkankerafdeling, was elke opnamedag een nieuw boek waard. Na dertien maanden behandeling beschikte hij over een halve kinderbibliotheek. Ook nu nog ben ik een kinderboekenfanaat. Liever dan een stuk speelgoed, koop ik een boek, waarin vooral de tekeningen mij moeten bekoren. Er ligt een schat aan kinderboeken op de boekenmarkt. Blijkbaar heeft Prinsesje ook de microbe te pakken en dat kan en moet alleen maar gestimuleerd worden.
Ondertussen wachten Ellenlief en Raf nog steeds op hun eerste wondertje, dat nu al zo'n elf dagen voor de nodige stress zorgt bij de toekomstige ouders en hun entourage. Te vroeg bevallen is geen aanrader, maar elf dagen nagelbijten, omdat het kleine ding de wereld nog niet ziet zitten, is ook geen aanbeveling.
Volgens de gyneacoloog is de baby er, met een duwtje in de rug, morgen (en hij zal het wel weten zeker)!
posted by Doris Dorné January 26, 2012 19:25 | permalink | comments (0) | General zondagse rust Geen plannen voor deze januarizondagnamiddag, zondagse rust zou je het kunnen noemen. Alles is dus nog mogelijk ... maar eerst even spinselen. De dagen vliegen voorbij, straks zijn we al februari. Een mens zou adem tekort komen om de tijd te volgen. Nog één weekje crèche en dan trekt Prinsesje naar school, het peuterklasje wenkt. En ja, het klinkt cliché, met het ouder worden benen wij de jaren niet meer bij. Waar is de tijd, dat Zoonlief zijn eerste klaspasjes deed? Vol vuur en enthoesiasme de eerste drie dagen en daarna werd het 's morgens een 'tranenrit' op de fiets. Dan moet je als mama van je hart een steen maken en doorzetten, want wie één keer toegeeft is verkocht. Zo wereldwijs zijn ze wel, die kleine slimmerds! Ach, zodra de schoolpoort achter je dichtvalt en je uit het zicht bent verdwenen, is het grootste leed geleden, dan is er alleen nog oor en oog voor spel en knutselen. Terwijl de traantjes al gedroogd zijn, zit Mama of Papalief voor de rest van de dag met een schuldgevoel opgescheept. De groeipijnen van het ouderschap!
Het is al weer acht dagen geleden, dat we (Echtgenoot en ik) voor de eerste keer samen de tram namen naar Oostende. Sedert zijn zestigste (twee jaar) is Manlief in het bezit van een gratis lijnkaart, aangeboden door onze Burgemeester aan alle Nieuwpoortse (inwoners) zestigers. Nog nooit in gebruik genomen, leek een ritje naar de Koningin der Badsteden (ex), een bezoek aan nicht Raymonde in het ziekenhuis, de ideale gelegenheid om die kaart eens te bezigen. Blijkbaar denken alle senioren in dezelfde termen. Bij het opstappen ter plaatse, was er geen enkel zitje vrij. Gelukkig stapten toch een aantal reizigers af in 't Stad (wat ze daar gingen zoeken, is mij een raadsel), zodat we ons enigszins konden nestelen op vier op kaboutergrootte gemaakte zeteltjes. Aan elke halte kwamen er 'trammers' bij, zodat we met het uitzicht op ons eindpunt, bijna bedolven lagen onder de mensenlijven, die zich zo goed en zo kwaad als het ging, trachtten recht te houden bij het stoppen en aanzetten of bochten nemen. Wat een verademing was de Oostendse zeelucht, na al die verschillende menselijke geurtjes! Maar ja, voor wat hoort wat. Na een halfuurtje ziekenbezoek, wandelden we naar het stadscentrum, waar een zwarte mensenmassa zich langzaam door de winkelstraat bewoog op zoek naar dat éne favoriete kledingstuk of dat paar schoenen in de nu al interessantere soldenaanbiedingen. Gepakt en gezakt met koopjes liepen ze te glunderen. In de winkelzaken zelf was het huilen met de pet op. Truien, kleedjes, broeken ... de grond lag ermee bezaaid. Arme winkeljuffen en - mannen.
De terugkeer huiswaarts bleek een gevecht om op de tram te geraken, wat ons wel lukte, maar van 'zitten' hadden we geen kaas gegeten. Pas vanaf Westende kregen we de gelegenheid, om ons met een zucht in de zetels te laten zakken. Echtgenoots eerste lijndoop was dus geen onverdeeld succes, maar eerlijk is eerlijk, als je op zaterdag de tram neemt, dan weet je dat er veel volk zal meerijden. Volgende keer proberen we een doordeweekse dag, maar dan moeten we wel uitkijken, dat we de schooluren mijden. Er staan dus nog tramperikelen op ons seniorenprogramma (ha,ha!).
Gisteren kwamen Zus en Schoonbroer Nico over. Prachtige tulpen gekregen voor naast Benjamins foto. Zijn we, na de koffie bij Moeder, even gaan winkelen in de openluchtgalerij om het hoekje (Lighthousepromenade). Zaken genoeg waar je je geld kunt uitgeven, vooral nu de koopjesperiode op zijn einde loopt. Verder dan daar zijn we niet geraakt, maar onze portemonnees verloren wel een beetje aan gewicht.
Daarnet kwam Ellenlief langs, buikje vooruit. De baby zit nog altijd rustig onder haar hart. Het moet daar bijzonder 'cosy' (knus) zijn. Straks is papa Raf jarig en beslist dit kleine mensje, om dan ook maar op die dag zijn opwachting te maken. Ben eens benieuwd ... wat er dinsdag gebeuren zal!
posted by Doris Dorné January 22, 2012 14:52 | permalink | comments (0) | General lukrakeractie Zondag was het weer zover, de Lukrakerkliek hield zijn Nieuwjaarsreceptie in het binnenlandse Heindonk. Naar jaarlijkse gewoonte spraken we af met onze vrienden Dirk en Emilienne, die in Willebroek huizen. Eerst halt houden bij hen, stukje bijpraten onder het drinken van een kop koffie of thee en dan samen naar de plaats van het feestelijk gebeuren. Het zal zo'n zeventien jaar geleden zijn, dat we voor het eerst kennismaakten met deze bonte bende.
Door de jaren heen, haakten er mensen af, kwamen er nieuwe gezichten bij, stierven er vrienden. De harde kern trekt in de zomermaanden op vakantie, de minder harde kern verzamelt, samen met de diehards = harde kern), de tweede zondag van januari, om het glas te heffen op de komende vijftig weken. Echtgenoot en ik zijn nooit van de partij als het om reizen gaat (nochtans hadden we ooit, in de Franse Alpen een supervakantie met de Lukrakerbende), maar de receptie willen we voor geen geld missen. De bendeleider, met name ene Luk de Laat, loopt de sloffen uit zijn gestroomlijnde lijf, om overal prijzen bij elkaar te halen en zo een tombola te organiseren ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent. Hij doet dat nu al jaren en maakte er ook deze keer een huzarenstukje van. Zijn inzet werd beloond met een opbrengst van 650 euro, dankzij de gulle medewerking van de dertig aanwezige bendeleden.
Dank, dank, dank!
Ondertussen zitten we hier allemaal op hete kolen de eerste onstnappingspogingen af te wachten van Ellenliefs en Rafs eerste baby. Uitgerekend voor 16 januari (gisteren), wat wel héél speciaal zou geweest zijn, want Ellen was Benjamins grote vriendin, laat dit nieuwe leven iedereen op zijn honger zitten. Het moet daar bijzonder knus en warm zijn in dat moederlijke buikje. Ook Zoonliefs beste vriend, Edouard is, samen met Samira, voor het eerst ouder geworden van een zoontje, Lucas. Er is een ware babyboom aan de gang. Na Ellenlief is het eind maart de beurt aan onze kroost en daarna hebben we bij vrienden nog een paar borelingen in zicht. Laten we hopen, dat het bij iedereen van een leien dakje mag lopen.
Nieuw leven doet de wereld draaien! posted by Doris Dorné January 17, 2012 18:10 | permalink | comments (0) | General vijfentwintiger Vrijdag 16 januari 1987 ... de geboorte van onze tweede parel ... jij, Benjamin.
Een maand eerder dan voorzien lig ik op de bevallingstafel. Het wordt zo'n beetje een gewoonte, je loopt in de voetsporen van je vijf jaar oudere broer. Even ongeduldig om de wereld te veroveren als hij, lap je de volgende dertig dagen aan je laars. Het wordt een chaotisch weekje kraamkliniek. Dertig dagen voor datum ... er is geen kamer voorzien voor ons en we verhuizen zo'n drie tot vier keer van stek. Niet dat het me wat kan deren, ik ben zo blij met jou.
We krijgen twee jaar om van ons grote geluk te genieten, daarna loopt het mis.
Eind 1990 maken we kennis met de kinderkankerafdeling en beginnen we aan een 'buitenaards' leven, om nooit meer terug te keren naar wat 'gewoon' was.
Als er al een belangrijke dag is in een jaar dat tweeënvijftig weken telt, dan is het wel de verjaardag van je kind. Niets kan tippen aan die éne dag, waarop dat kleine wezentje jou en je volledige omgeving nieuwe glans gaf. Jarig zijn is zoveel méér dan Kerst, Nieuw of Pasen en al die andere, bijkomstige, feestvierdagen. De geboorte van je kroost blijft je altijd bij, een herinnering die nooit taant.
Lieve Benjamin, jij zou vandaag een 'vijfentwintiger' worden. Toegegeven, achttien (volwassen), twintig (van tiener naar twen) of dertig (tram drie), zijn getallen die méér aanspreken dan halfweg twintig en dertig, maar je zou nu zo'n kwarteeuw leven achter de rug hebben gehad. Toch een bijzonder gegeven. Hoe zou je er nu uitzien? Geen idee. Student, net als je broer in Gent? Geen idee. Lang of kort haar? Geen idee. Verliefd, verloofd, getrouwd? Geen idee. Nog altijd even rechtvaardig van inborst? Geen idee. Een allemansvriend gebleven? Geen idee. Je kreeg de kans niet om je leven te leven en ik, ik kan alleen maar dromen hoe het samen met jou zou geweest zijn. Ik draag je mee in mijn spreekwoordelijke rugzak, op mijn schouders, in mijn armen. Hoofd en hart altijd vol van jou.
Lieve vijfentwintiger, tal van mensen hebben je vandaag, op jouw verjaardag,
hartverwarmend in de bloemetjes gezet. Vergeten? Ik dacht het niet! posted by Doris Dorné January 16, 2012 22:42 | permalink | comments (0) | General feestmoeheid De voorbije feestperiode zit in mijn kleren. Wat een werk een mens allemaal verzet voor amper twee weken kerst- en nieuwjaarskoorts! Het begint zo'n acht dagen voor Kerstmis. Wat op de kasten staat, verdwijnt in dozen. Wat al een jaar lang in dozen zit te wachten op de feestdagen, wordt tevoorschijn getoverd. Het 'gewone' maakt plaats voor het 'sfeervolle'. Lichtjes moeten ontward en geplaatst, je zweet je te pletter om die dingen te ontknopen. Je had ze nochtans vorig jaar netjes terug in de verpakking gestoken en nu blijkt het één pak spaghetti (bij wijze van spreken). Je bent er heus wel eventjes zoet mee, met dat prutswerk. Figuurtjes in warm rood, kerstmannen en -vrouwtjes (geen discriminatie), kleurige kerstballen, en theelichtjes, véél theelichtjes. De kasten en het interieur krijgen warmte aangemeten. Het is schikken en verschikken, tot alles zijn plaatsje heeft gevonden en de vrouw des huizes, moe maar gelukkig, met een tevreden zucht in de zetel neerploft. Iedere avond krijgen de theelichtjes een vlammetje ... het knusse gevoel van licht en warmte. Tot je opeens merkt, dat één exemplaar toch wel iets te hevig brandde en er een geelbruine plek op de kast is gemaakt. Weer een lesje geleerd: geen theelichtjes in stenen potjes gebruiken. Maar, er zijn ergere dingen in het leven dan een brandplekje op je kast. De feestdagen volgen elkaar in sneltempo op. Kerst is druk. Best gezellig, de ganse familie rond de tafel. Eindejaar verloopt in alle rust. Tussenin nog even de vele kerstkaarten beantwoorden. Oeps ... méér dan tweehonderd omslagen schrijven (normaliter gebeurt dat voordien) in twee dagen tijd, geeft kramp in hals en schouders. Waarom liet ik dat werkje dit jaar links liggen? Geen idee. Sedert Echtgenoot mijn dagelijkse leven deelt, ben ik toch een beetje het noorden kwijt wat betreft mijn organisatietalent. Enfin, de kaarten zijn toch op tijd op de post geraakt. Gisteren dan begonnen met de afbraakwerken. Kasten leegmaken, dozen vullen en zo weinig mogelijk dingen breken. De gewone hebbedingen weer tevoorschijn halen en hun plaatsje teruggeven. Schikken en wikken, tot alles naar wens staat en alles nu elf maanden zijn plaatsje gunnen. Om daarna weer de hele heisa te herhalen.
De ontvangen kaartjes met warme wensen mogen nog tot eind januari in de inkom blijven hangen. Méér dan tweehonderd zijn het er. Een prachtig zicht!
Prinsesje stond in volle bewondering, vorige zaterdag. Zoveel kleur, zoveel tekeningen, foto's ... al het goede voor twaalf nieuwe maanden verwelkomt uitbundig onze bezoekers. Laat ik vooral dit jaar niet vergeten, om mijn omslagen vooraf te schrijven, dat voorkomt spierpijnen!
posted by Doris Dorné January 11, 2012 22:01 | permalink | comments (0) | General pannen Het stormt de pannen van het dak! Nog een geluk, dat wij pannendakloos zijn, want de brandweermannen hebben hun handen vol met het her en der repareren van dakbedekkingen en het oprapen van brokstukken. Ja, van een stormpje gesproken. Vanochtend bij Moeder langsgeweest, want zo'n weergoden moet en mag ze niet trotseren. De zee was een woeste, kolkende massa witte kragen. Het staketsel (de pier) lag als een eenzame, getormenteerde slang midden beukende golven. Geparkeerde auto's van kerstvakantietoeristen stonden gedekt onder een deken van zand. Ze zullen het geweten hebben, de binnenlandertjes. Ik hou niet van storm. Ik hou niet van de kracht van woedend water. Ik hou niet van allesomhullende zandkorrels. Er is beterschap beloofd, maar we zijn nu zo'n tien uur verder en veel is er nog niet veranderd.
De wind blaast nog even krachtig, echt geen weer om een hond door te sturen. Dat heb je met warme winters! Dan liever een beetje vorst zonder waaiweer. Als 2012 even stormachtig zal verlopen als deze eerste startdagen, dan belooft het interessant te worden.
Gisteren met vriendin Fabienne 'gesolden' op 't Bad. Redelijk wat volk op de been tijdens de relatief windvrije uurtjes. Het personeel in sommige zaken had duidelijk geen kaas gegeten van de op koopjesbeluste vrijbuiters. Onvriendelijk! En of we alles dat we in onze handen namen ook netjes weer wilden opvouwen? Laten wij dat nu toch altijd doen. Misschien niet op de door hen gewenste manier, maar iets op de grond gooien of gewoon aan de kant smijten, is niet onze manier van handelen. Ach ja, het liep tegen sluitingstijd, maar toch nog drie kwartier te gaan, vooraleer de deur dicht ging. Die twee verkoopsters hadden er echt geen zin meer in en zetten een domper op ons koopenthoesiasme, waardoor we met lege handen afdropen, wat dan weer goed was voor onze portemonnee. Deze dames zouden eens een dagje 'soldendienst' moeten doen in de Antwerpse winkelstraat op de Meir. Hun gepiep zou nog veel luider klinken! Als de koopjeshongerige massa daar in en uit geweest is, kan het winkelpersoneel de ravage niet overzien. Letterlijk alles ligt daar dan op de vloer en iedereen loopt er gewoon overheen. Alsof er een windhoos door de winkel passeerde. Twee jaar geleden met eigen ogen aanschouwd! Je zal daar maar verkoopster zijn. Die twee onvriendelijke elementen van gisteren zitten hier volgens mij in een luxepositie. Toen ik in het immobiliënkantoor werkte, moest ik ook niet van mijn neus maken, als de mogelijke huurder, na het bezoeken van zeven appartementen nog een achtste wilde zien en daarna niet meer wist hoe het eerste er uitzag. Misschien hadden die twee onvriendelijke dames ook last van het stormweer, want ja, het werkt op je humeur. We zullen het hen maar vergeven.
posted by Doris Dorné January 05, 2012 17:14 | permalink | comments (0) | General Nieuw! Blijkbaar zitten we vandaag in een gloednieuw jaar, maar alles lijkt nog op gisteren, veel is er niet veranderd. De wind waait net als voordien door de struiken, een stoutmoedige koolmees waagt zich tot tegen de ruit, waar het lokkende voederbakje hangt. De seringenboom zit vol gevederd leven, de één wil de ander overtroeven in moed en durf! Ook het grijze wolkendek lijkt zich niks aan te trekken van één januari en de buitentemperatuur swingt de pan uit. Dertien graden boven nul en dat op puntje winter. We zijn de jaarwisseling ingegaan met bloeiende narcissen, krokussen en sneeuwklokjes ... gespot in bloembakken en tuinen.
Echtgenoot en ik hebben de overstap gemaakt in onze zetel. Knus voor de televisie, als twee echte oudjes. Het feestprogramma op de zender van onze Zuiderburen zette ons aan tot meezingen van tal van liedjes. Je moet wel weten, dat ik zo vals als een kat zing. Ik ken geen sol uit een fa en van 'toon houden' heb ik nog minder kaas gegeten. Maar ... 't was gezellig en méér hoeft voor ons niet. Manlief had een lekkere smikkelkleinigheid in huis gehaald. Onze maagjes op leeftijd verlangen 's avonds geen overdaad. Slaaploze nachten door veel te veel, kun je beter voorkomen dan genezen. Na een stukje ijstaart, kraakten we de fles wijn, die hier al een jaar op openen staat te wachten. Voor we het wisten zaten we in 2012!
Vorige week vroeg een plaatselijke krantenjournalist mij, een 'nieuwjaarsbriefje' te schrijven, dat in de editie van vrijdag verscheen.
Ik geef het jullie hier mee, samen met heel veel hoop op 'alles goed' in de komende driehonderdzesenzestig dagen.
---------------------
twaalf gloednieuwe maanden in zicht
voor jullie ...
veel kleine dingen, die vaak het grote verschil maken
zacht duwtje in de rug, zeldzame pluim, warm hart onder de riem
bergen kunnen verzetten en dingen nooit gedacht toch doen
op mijn lijstje ...
een pen die papier verslindt, inkt die blijft vloeien
denken en voelen tot woorden geplooid in vorm gieten
ergens iemand tot tranen toe ontroeren
voor ons allemaal ... de gave tot gewoon 'tevreden' in 2012!
Doris
---------------------------
posted by Doris Dorné January 01, 2012 11:41 | permalink | comments (1) | General December, 2011 kerstblues Kerst hebben we achter de rug. Het eten is verorberd, de kadootjes zijn uitgepakt, een gulle hand deed de financiën ferm slinken. Iedereen tevreden (of dat denk je toch), nu nog even de hindernis van Oud naar Nieuw nemen en we kunnen weer in het gareel van onze dagelijkse gewoonten lopen. Oef!
Op kerstavond kwam Fabienne meetafelen. Altijd uit op iets nieuws, gingen we dit jaar voor de 'teppanyaki' uit de Aldi (ho, ho, ho ... de Kerstman kan dichten!). Volgens onze commercieel ingestelde maatschappij, heb je voor het braden van de op zijn Japans/Belgisch gemarineerde stukjes vlees, een teppanyakitoestel nodig. Wij (Echtgenoot en ik) zijn nog 'oldfashioned' (niet meegaande met de moderne tijd) en willen onder geen beding, voor één keer gek doen, zo'n specialleke in huis halen. Volgens de Aldislager zorgde dat voor geen enkel probleem en mochten we gerust gebruik maken van ons vertrouwde gourmetstel. Zo gedacht, zo gedaan! Het eigenhandig te bakken vlees was vergezeld van gekruide noedels met grote garnalen. Voor de opwarming van dit gegeven, namen we de bijhorende pannetjes ter hand. En ... ze bakten en bakten, tot op een gegeven moment Fabienne zei: 'Amai, er hangt hier nogal veel rook'. Tja, ons huis was herschapen in één walm teppanyaki. Deuren opengegooid, dampkap ingeschakeld, geurkaarsen hun werk laten doen. Zonder veel resultaat overigens. Zelfs onze kleren waren doorbakken (bij wijze van spreken). Dat wordt wassen!
's Anderendaags vlug een dweiltje geslaan, de schuiframen wijd open en nog een dozijn kaarsen in de aanval gezet. Niks aan te doen, het werd een Kerstdag met een teppanyaki reukje. Iedereen was mooi op tijd. Manlief had de koude schotels al in huis gehaald en 't werd rustig genieten van een glaasje bubbels.
Prinsesje zag het helemaal zitten. Zoveel kadootjes, de pret kon niet op. Ze was de ster van het plein, de spil van hartverwarmende hilariteit, een kleine koningin op haar troon midden haar fans. De koude schotels voldeden aan elke verwachting, de taart was subliem, het ijs smaakte naar meer. Kleine Hebe had haar handen vol aan het openen van alle geschenkjes. Ze kon er maar niet genoeg van krijgen. Moe en voldaan vielen Echtgenoot en ik 's avonds languit in de zetel. Kerst hebben we gehad!
Deze namiddag trokken we, samen met Claire en Ronny, naar de kerstmarkt in De Panne, waar onze favoriete bluesgroep 'Dark Rose' een optreden gaf. De buitentemperatuur had een hoge aaibaarheidsgraad, er was geen zuchtje wind en ook de regen gaf forfait. Het feeërieke verlichte plein, de geur van oliebollen en wafels, de schaatspiste, de romantische paardemolen, de winterhutjes met warmedranklekkers, de kunstig versierde chalets ... prachtig.
Voeg daarbij een bluesgroep waar wij al een eeuwigheid fan van zijn en je krijgt een namiddagje om je vingertjes af te likken. Claire en ik dronken een Weense eierpunch, njam, njam, ... super! Deze kerstmarkt heeft klasse, we komen er zeker terug. Om af te sluiten, zakten we af naar het 'Koffiemoment' op het Sloepenplein. In dit koffiehuis word je dik in de watten gelegd. Je krijgt er bij je kopje warm, een pasgebakken cakeje, een chocolademousse en een advokaatje met slagroom. Onze vrienden waren dik tevreden over hun uitje naar De Panne (en wij ook). Nog een paar dagen tweeduizendenelf en daarna maken we de sprong naar tweeduizendentwaalf! posted by Doris Dorné December 27, 2011 22:13 | permalink | comments (0) | General |
