Welkom

Benjamin …

Mijn jongste stierf, toen net geen zeven, op een grijze vrijdagmorgen 17 december 1993, na een lange lijdensweg en ondanks het moedig vechten, aan kanker. 

Jaren verder kent zelfs tijd geen vergeten.  Het verdriet is blijvend, de pijn verdwijnt niet, het gemis tekent een nooit meer te vullen leegte.

Verder gaan zonder hem … het was zoeken.  Het Kinderkankerfonds UZ Gent bleek voor mij een doekje tegen het bloeden.  Drie jaar lang was de kinderkankerafdeling voor ons een tweede thuis.

Ik leerde er de noden kennen en wist een beetje steun van harte welkom.

Pen en papier gaven me de kans, om Benjamin ‘levend’ te houden en in zijn naam iets te betekenen voor anderen.  Zeven dichtbundels, twee reeksen troostkaarten en warme woorden op keramiek, staan vandaag voor een integraal geschonken bedrag van 55.000 euro. 

Mijn dank gaat uit, naar alle mensen, die me in de loop der jaren hun vertrouwen, erkenning en waardering schonken.  Gewoon hartverwarmend!

Benjamin … vergeten kan niet, mag niet, moet niet, want ‘houden van’ gaat nooit over.

Doris