Boven water …

Ja, het is een tijdje geleden en dus neem ik vandaag de tijd om eventjes terug boven water te komen. Niet, dat er hier grootse dingen gebeurd zijn. We zijn modale mensen met een modaal leven, best blij dat alles rustig zijn gangetje gaat. Bovendien worden we er niet jonger op, dat voelen we vooral ’s morgens vroeg, als de gewrichten tegenspartelen! Toch waren we de voorbije maand vlijtig bezig. Tijdens de examenperiode en de Graspop hectiek, verbleef ik een vijftal dagen als thuiswacht bij de kleinkids. Veel heen en weer gereden, van school naar school, van examenrooster naar examenrooster. Een oogje in het zeil houden op een zachte manier. Gelukkig slaagden ze alledrie met glans voor de examens, zodat ze een zorgeloze zomer voor ogen hebben. Terwijl ik daar de wacht hield, had Echtgenoot het druk met zijn hobby. Op vrijdagavond de wekelijkse raceavond met miniwagentjes, op zaterdag een racenamiddag voor de jeugd, op zondag uitje naar Seraing (Wallonië) voor een ganse dag raceplezier. De man des huizes heeft zijn eega dus niet erg gemist. Des te beter! Ondertussen zijn we halfweg juli al voorbij en hadden we onze jongste kleindochter een weekje op vakantie. Zalige dagen! Veel ijsjes gegeten, op minigolf geweest, naar de bioscoop getrokken, op spelbezoek geweest bij mijn vroegere overbuurmeisje en … het strand onveilig gemaakt. Het was een weertje om in te kaderen. Papieren bloemen in elkaar geflanst, verkocht en aangekocht en daardoor met een groter boeket naar huis gekomen. Blijkbaar waait er een nieuwe trend: als de strandgenoegens voorbij zijn, dan willen de bloemenverkopers van hun overgebleven handeltje af. Zo kocht onze kleindochter de hele inboedel van een jongen op voor honderd schelpjes. Ik, die dacht zonder bloemen huiswaarts te keren, zit nu met een verlepte tuil papier, die op een volgende strandvisite wacht. Er werd ook gefietst. Zo ging het op de laatste vrijdagavond nog eens strandwaarts. Een avond om te koesteren. In omgewoeld zand sporen van duizenden voeten, maar amper nog mensen te bekennen. Fantastische zonsondergang en een kleindochter, die haar geluk niet op kon. De laatste stralen goten goud over de zee en het strand droeg duizenden levensverhalen. Zelfs als geboren kustbewoner werd ik er helemaal stil van. En … ik dacht aan jou, Benjamin, hoe jij ooit ook in het zand speelde en bruggen bouwde, schildpadden boetseerde. Hoe jij je leventje weer ten volle omarmde na anderhalf jaar uitsluiting, maar hoe we wéér een jaar later voelden en wisten dat jouw tweede leventje ons als zand tussen de vingers glipte. Weet je … niettegenstaande mooie momenten, blijft mijn hart voor altijd stilletjes huilen om jou.

dat altijd

altijd werd

altijd blijft

van bikkelhard

tot moeizaam zachter

van gitzwart

tot glashelder …

niets wordt vergeten

het hart geketend

aan liefdevol terugblikken

en vallende tranen

Doris Dorné – 18 juli 2025