Al langer dan een week ben ik de kaap van ’70’ voorbij gevaren en ga ik voortaan door het leven als 70 plusser! Mijn stramme gewrichten en niet zo alert meer zijnde oortjes (volgens Manlief, dus niet relevant), als sprekend bewijs van dit ouderdomsvoorrecht. Het waren drukke dagen met veel bezoek, bloemen en geschenken over de vloer en een etentje (lunch) voor de dichtst omringende vrienden, een groepje zeventigers en tachtigers en Zus en schoonbroer Nico als de ‘jonkies’ (zestigers). Vele tinten grijs! Zelf ben ik een uitzondering … mijn oude haren blijven uitzonderlijk natuurlijk blond, een echte meevaller voor iemand van mijn leeftijd. Natuurlijk wordt zo’n verjaardag door iedereen vanuit een andere ooghoek bekeken. Toch valt het op, dat iedereen dan zegt: ‘maar jij bent toch nog niet oud?’. Alsof een mens zijn jaren niet mag tellen. Natuurlijk ben je een mens op jaren en je wilt dat ook mogen zijn (ik toch). Leeftijd moet op waarde geschat worden! Laat een zeventiger gewoon zeventiger en een tachtiger gewoon tachtig mogen zijn. Het voelt dikwijls als een opdracht om jong te blijven en dat is best vermoeiend. Zoals iedereen soms denkt: jij kunt dat nog, terwijl je helemaal geen zin meer hebt, om dat nog te kunnen. Terwijl jij denkt: natuurlijk kan ik dat nog, maar het hoeft voor mij niet meer. Neen, nu ik de 70 kaap heb overschreden, wil ik gewoon het getal 70 omhelzen als ‘oud’ maar niet ‘out’. Proost!
Nu iets anders. Laatst op Nederland 3 een heel mooie, aangrijpende film gezien: ‘Zee van tijd’. Een film over een ouderpaar dat hun zoontje verliest tijdens een zeilreis en hoe ze daarna omgaan met dat allesoverheersende verdriet. Zo herkenbaar realistisch, dat het me echt bij mezelf deed stilstaan en terugkijken. Hoe ‘samen’ verandert in ‘alleen- apart-verschillend’. Hoe begrip voor elkaar soms ver te zoeken is. Hoe beslissingen genomen, om dingen te doen of niet te doen, onoverkomelijke struikelblokken vormen en levens kapot maken. Hoe je naderhand soms inziet, dat je niet altijd de juiste keuzes maakte of misschien wel. Een film, zo hartverscheurend mooi, die me tot tranen toe bewoog. Hoe het ziek zijn en sterven van Benjamin, het verdriet om hem bij elk van ons anders, als het ware voor mijn ogen werd geschilderd. Zo zie je maar, al werd ik 70, tijd kent geen vergeten.
soms
denk je dan …
ik had het
anders moeten doen
om even later
weer te weten
dat je het goed
hebt gedaan
zo blijft het altijd
als acrobaat balanceren
op de rode draad
die jij spon
in ons leven
Doris Dorné – 31 juli 2025
3 Reacties
Dag Doris.
van harte een late verjaardag wens! Ik wens je nog veel gezonde en vreugdevolle jaren!
Onthoud vooral je bent ouder dan gisteren, maar jonger dan morgen!
Welkom in de “club” van 70+er!
Warme groeten
ginette
Dag mevrouw,
U kent de website “Het Gedichtenhuisje”, er staan ook gedichtjes in die door u zijn geschreven.
Bij deze wil ik u laten weten dat Lieve Boons, de webmaster van het gedichtenhuisje in februari na een ongeneeslijke aandoening, overleden is. Ze was 73 jaar. Lieve is ook haar zoon Bart verloren in 2008 na een lang ziek zijn, hij was 35.
Ik ben de echtgenoot van Lieve. Ze was mijn alles.
Mijn dagen zijn een aaneenschakeling van eenzaamheid verdriet en gemis. Ik zelf ben niet meer van de jongste(80)en het is moeilijk te dragen.
Met vriendelijke groeten.
Jean Verlinden
Ik gebruik deze weg omdat het contact op uw website telkens een fout weergeeft bij het versturen.
DORIS DORNE 2 X 35 (jeanzon in geneugte gemaakt naar “Het Apenkot” Vuile Mong+vieze gasten)
Doris die verjaarde pas, wette da ? Doris schreef en dichtte vlot, wette da ?
Ons Doris die verjaarde pas, ‘k zeg a da ! Spinsels en ook bundeltjes, ‘k zeg a da !
Zij werd warempel ” soixante-neuf ” Dat allemaal voor ’t goede doel
en Urbain is haar crazy love : ze zorgde zo voor warm gevoel :
“Soixante-neuf” werd zij… + 1 ! “Soixante-neuf” werd zij… + 1 !
Doris harkte bergen geld, wette da ? Vele euro’s ruw geteld, ‘k zeg a da !
Die gingen naar het Kinderfonds en daar genoot ze veel respons : “Soixante-neuf” werd zij… + 1 !!!