Ze wordt binnenkort (nog een weekje wachten) elf, onze jongste kleindochter. Tijd dus om werk te maken van een verjaardagsgeschenk. Deze zomer fietsten wij, zij en ik, op een gouden juli zomeravond richting strand. Ze vertelde me over het tekort aan een eigen fiets, over het gevoel nog nooit een tweewieler voor haarzelf te hebben gehad/gekregen. Het lot van de kleine zus, die het moest stellen met het overgeleverde exemplaar van grote zus. Een fiets, die al wat stormen had doorstaan, maar toch nog dienst kon doen voor zeldzame rijtochtjes of af en toe eens op twee wielen naar school. Ooit een dure, nieuwe fiets voor grote zus, in de ogen van onze bijna elfjarige … een afdankertje. Bij mij rijpte al rijden, zwijgend het idee voor een tweewielige verjaardagsverrassing. Een maand later kwam ze samen met haar broer nog eens op logement. En weer bracht ze, vanop de achterbank in de auto, hetzelfde verhaal over die bewuste fiets. Het zat haar blijkbaar echt hoog … die fiets van zus. Ondertussen was mijn verjaardagsplan bij mij in hoofd en hart gerijpt: ze kreeg van ons een eigen exemplaar, dat ze zelf mocht kiezen. Zo trokken we gisteren richting binnenland, om als verrassing samen met haar en haar ouders naar een fietsenzaak te trekken. De keuze was aan haar. Ze vond vlot een fiets die haar aansprak en als kers op de taart was er het begeerde, bijhorende mandje, dat achterop een plaatsje zou krijgen. Een stralend meisje van bijna elf gaf ons een mega blij gevoel. Wie er het gelukkigst was? Ik gok op mezelf …
Jij was zes, Benjamin en een buurjongen leerde jou die zomer fietsen zonder zijwieltjes. Beetje laat, maar je had toen anderhalf jaar kinderkankerafdeling UZ Gent achter de rug, een periode waarin van fietsen geen sprake was geweest. Die zomer, al enkele maanden uit behandeling, kreeg je de kans om het rijden onder de knie te krijgen. Het rode fietsje, afdankertje van Broerlief, werd je wat te klein. Tijd dus om een nieuw exemplaar aan te schaffen. In de winkelzaak ter stede stonden fietsjes, waarop de afbeelding van de meest geliefde hond toen, Samson, prijkte. Natuurlijk viel je keuze daarop. Jammer genoeg waren ze op dat ogenblik uitverkocht, maar er zou een nieuwe levering binnenkomen. Jouw geduld werd op de proef gesteld en ramp … immense teleurstelling: er bleek van Samson fietsen geen sprake meer te zijn. Je was zo ontgoocheld, je kinderhart vol verdriet om die in het water gevallen verwachtingen. Het werd uiteindelijk een zwart fietsje met felgele en felgroene kleuren. Je reed, bij mooi weer, naar school, ik stapvoets in je spoor. Je fietste trots de wijk af met je gelukstrol achterop. Een paar maanden slechts … tot de kanker jou het fietsen onmogelijk maakte en jou het blije gevoel van er weer bij te horen genadeloos afpakte. Het fietsje heb ik na jou dood zomaar weggegeven. Het was spiksplinternieuw, maar niet de keuze van je hart. Het droeg niet echt het blije gevoel, dat het jou had moeten geven. Ik kon het niet houden, omdat het jouw keuze niet was geweest. Een echt blij gevoel … het maakt me nog altijd triest, dat het jou toen niet werd gegund. Nu nog steeds hartzeer om een toen nooit ingevuld verlangen? Ik gok op mezelf …
hoe je …
eerst aarzelend
dan zelfvertrouwend
de trappers vond
de dagen door fietste
trots
blij
gelukkig
kort van tijd
vlugger voorbij
dan gedacht en gehoopt
vielen de wielen stil
zwart met felle kleuren
eenzaam en verlaten
wars van nut
aan de kant gezet
toen alles jou
onmogelijk werd
de wind niet meer
door je haren woelde
je lach niet meer
op straat weerklonk
je kleine voeten
geen trappers meer vonden
Doris Dorné – 16 september 2025
Nog geen reacties