Vorige week zaterdag liep ik, hier ter stede, mijn lievelingszaak binnen. Een winkeltje met prachtige hebbedingen en een fantastisch lieve uitbaatster. Een aan te raden adresje, waar altijd wel iemand aan het snuisteren is naar een geschikt geschenkje voor zichzelf of iemand anders. Er stond een jonge vrouw aan de kassa, ik sloeg niet echt acht op haar, maar haar man maakte haar attent op mij, terwijl ik nog wat aan het rondneuzen was. Ze riep mijn naam en gaf me een knuffel. Het bleek de jongste dochter te zijn van vrienden, die elk jaar weer en dat tien jaar lang, kwamen helpen met de bloemenverkoop in naam van Benjamin, ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent. Ooit zaten zij en Benjamin in de peuter- en eerste kleuterklas van het gemeenteschooltje. Lang hebben ze elkaar echter niet gekend, na drie maanden eerste kleuter belandden we op de kinderkankerafdeling en was er van schoolgaan geen sprake meer. En toch zit er in mijn fotoverzameling een prachtige foto van hen beiden samen. Een foto genomen op ons laatste kinderkarnavalfeest : zij verkleed als heks, hij als duiveltje. Ze waren toen zes. Bleek dat deze jonge vrouw, die foto op haar gsm had staan. Ze brak in tranen uit en kwam me nog een knuffel geven en zo veranderde de winkelvloer in één en al emotie. Het is immers hartverwarmend, dat zoveel jaar na datum, nog zoveel harten Benjamin meedragen. Het is zo deugddoend, hem nog zo dichtbij bij veel mensen te weten en te voelen. Op dat zelfde moment, tikte er een andere dame op mijn schouder. Een mama, wiens zieke zoontje, als zijn gezondheid het toeliet, graag kwam racen met de miniwagentjes op de club van Echtgenoot. Al kenden we elkaar niet zo goed, we vergeten het jongetje, dat zot van kaartjes krijgen was, nooit. Hij werd zeventien. Zijn racewagentjes van toen nemen thuis nog altijd een prominente plaats in, vertelde zijn mama. Zo vond ik vorige week zaterdag in mijn lievelingswinkeltje de warmte van emoties, want ook verdriet zorgt vaak voor mooie momenten. Tranen in de ogen, maar het hart één en al glimlach, omdat onze gestorven kinderen niet vergeten worden. De jaren hebben me geleerd, dat zonder dat je het beseft, mensen met zachtheid, zonder het te zeggen, de herinnering aan hen meedragen. Zie je, in mijn lievelingswinkeltje, vallen soms onverwachts knuffels en liefde te rapen. Een topadresje!
Vorige week hadden we vrienden op bezoek. We leerden elkaar kennen in het UZ Gent op de toenmalige kinderkankerafdeling 3K6. Hun zoontje had dezelfde soort kanker als Benjamin, een neuroblastoom (kanker uitgaande van het zenuwstelsel). Onze kinderen waren even oud. Amper drie jaar toen we ze ziek wisten, zes toen ze stierven. Hoewel we een eind uit elkaar wonen, zij in Geel, wij in Nieuwpoort, verloren we elkaar nooit uit het oog. Een kind verliezen schept, hoe verdrietig en pijnlijk ook, een band voor het leven. Ze komen regelmatig op vakantie naar de kust. Bij een kopje koffie en wat lekkers praten we bij, over de dagdagelijkse dingen, maar evengoed over blijvend gemis, over het verdriet dat nog vaak doorweegt en zich vertakt naar onze andere kinderen. We twijfelen soms of we het wel goed gedaan hebben. Of we ons niet teveel op onszelf en ons verdriet hebben gefocust. Of we onze andere kinderen niet teveel richting onze tranen hebben gepusht. En dan vinden we herkenning en begrip bij elkaar, want we probeerden het goed te doen, we namen beslissingen die ons op die momenten de juiste leken. Zoveel jaren later kunnen we alleen maar hopen, dat ze het ons niet kwalijk nemen, dat we af en toe verdronken in ons verdriet. Wij en onze vrienden delen samen veel herinneringen. Ooit kwamen ze hier nog met hun zoontjes op visite en nam ik een foto van onze doodzieke kinderen, samen bladerend in een boek. Later schreef ik in één van mijn gedichten: er zitten dit jaar, één plus één plus één … drie kinderen ( ook nog een meisje van tien, dat hetzelfde jaar stierf) zonder toekomst op onze sofa. Een verschrikkelijke realiteit, die je nooit meer loslaat. Daarom is deze vriendschap blijvend gekleurd door warmte en begrip.
het is als de zee
die af en aan gaat
als we elkaar vinden
in de vele herinneringen
het is als de meeuw
die vleugels gespreid
dwars door hemelsblauw
zweeft van wolk naar wolk
het is als de zon
die in vol ornaat
goud strooit over zand
en voetsporen vult
met niet vergeten dingen
het voelt warm omarmend
… vriendschap die begrijpt
Doris Dorné – 5 oktober 2025
Eén reactie
Onze wegen kruisten elkaar heel lang geleden in Ieper naar aanleiding van een poëziewedstrijd waar mijn toen nog jonge, jongste dochter aan deelnam en in de prijzen viel.
Op die manier leerde ik jouw dichtbundels kennen en ik neem ze nog vaak ter hand. Ik schreef er deze ochtend een haiku over, die ik graag met jou wil delen:
Een bundel vol troost
zijn antivries voor mijn ziel;
dank aan de dichter.
Heel veel liefs voor jou van mij,
xxx