De waarschuwingen waren niet van de lucht, code geel en oranje waren een feit. Beste was om binnen te blijven als je niet buiten moest zijn, want de storm ‘Benjamin’ zou zich laten gelden met uitzonderlijk harde windstoten en sloten regenwater. En inderdaad, de weergoden gingen gisteren uit de bol, maar gelukkig bleven ze binnen hun grenzen. Ja, er viel nogal wat water uit de lucht en ja, bomen werden gestript tot bladloos. Alles binnen de perken van het redelijke. Niettegenstaande alle verwittigingen, moest hier en daar toch een ongehoorzaam individu de natuurkrachten negeren en zich op de dijk of in de zijstraten als speelbal laten gebruiken. Resultaat: een toeloop op spoed! Als kind van de zee, we woonden sinds mijn achtste op de zeedijk, ken ik natuurlijk de valkuilen van zo’n stormpje. Hoe vaak ben ik niet bang geweest, bij het naar huis rijden van school met de fiets in stormachtig weer. Vooral op de dijk geraken, als de wind frontaal uit zee zat, en de hoek om moeten … echt beangstigend. Toen waren er ook nog niet de waarschuwingen van nu. We werden niet zo ‘gepamperd’ door de media. Scholen sluiten voor een beetje wind? Was toen helemaal niet aan de orde. Thuis blijven? Moesten we niet van spreken. Hup, de fiets op en gaan! Zo moest Zoonlief eens voor sportdag met de fiets naar school (Veurne, 11 kilometer) en stond er ’s avonds een windkracht, die dicht tegen storm aanleunde. Hij was pas twaalf en helemaal niet zo sportief, maar Manlief had die avond overuren en ik dus geen vervoer om Zoonlief op te halen. Met de moed der wanhoop reed hij toen, tegen wind in, helemaal in zijn ééntje de weg naar huis. We moesten er gisteren allebei om lachen, maar die avond had ik toch een beetje een schuldgevoel en was ik blij, toen hij veilig en wel op zijn thuisbasis arriveerde. ’t Is maar, dat we het de kinderen nu misschien een beetje té gemakkelijk maken, in plaats van weerbaar. Enfin, storm ‘Benjamin’ is ondertussen het land uit en ik weet, dat er gisteren héél veel mensen aan ons en aan jou, Benjamin, gedacht hebben. Aan jou, de zachtheid zelve.
Dit jaar is Nieuwpoort ’trooststad’ en zijn er veel evenementen rondom ‘Reveil’ omtrent verdriet, pijn, gemis, rouw. Eergisteren was ik van wacht op de troosttentoonstelling van lokale amateurkunstenaars. Tussen tal van mooie werken, hangt één van mijn teksten. Het gaf een fijn gevoel, om met de bezoekers te praten. Niet dat de foyer van het cultuurcentrum plat gelopen werd, het was immers nog geen herfstvakantie in Vlaanderen, maar er bleek toch enige beweging en interesse. Tentoonstellingen zijn me niet vreemd, zo’n vijftien jaar geleden richtte ik er zelf één in omtrent verdriet, samen met twee kunstzinnige mensen (Ivan Peel en Roland Menten), als afsluiter voor mijn werk ten bate van het Kinderkankerfonds UZ Gent. Ik kijk er nog altijd met een warm hart op terug. Eén week tentoonstellen, goed voor méér dan duizend bezoekers op de teller … Benjamin zorgde voor een storm van liefde!
Benjamin …
jouw wind raasde
jouw regen geselde
straten en pleinen
bomen en huizen
je liet je horen
je liet je voelen
als eerste najaarsstorm
Benjamin …
al waait de tijd
zand over het verleden
in mijn ogen
huizen nog tranen
in mijn hart
blijven vier kamers
boordevol liefde
Benjamin …
voor altijd storm in mij
Doris Dorné – 24 oktober 2025
Eén reactie
Dag Doris
Wat een prachtig gedicht is dat Doris…eentje om in te kaderen.
Ik zei nog dat ik moest denken aan jouw Benjamin toen ik de naam van de storm hoorde. Van een metafoor gesproken!!!
warme groetjes
ginette