Het is vaak op onverwachte momenten, dat af en toe je hart een stukje breekt. Zo ook bij mij. Het programma van Steven Van Herreweghe, de jaren 2000, mag ik met smaak verorberen. De terugblik op het verleden, gebracht met veel humor en mondige jonge mensen, vind ik een toppertje. Laat er deze keer een jongedame van tien van de partij zijn. Een leuk, blond, mooi meisje met een stralende lach en een trendy brilletje op de neus. Toch was zij het, die me zo diep raakte, dat ik tranen in de ogen kreeg en mijn hart een beetje bloedde. Of ze al eens een vriendje had gehad? Ja hoor, zei ze, in het tweede leerjaar. Je weet wel, zo’n vriendje dat alles voor je betekent als je zeven of acht bent. Maar nu zal ik nooit nog een lief vinden, zei ze. Hoe dat kwam en waarom ze dat dacht? Omdat ik een bril draag, was haar antwoord. Blijkbaar had het vriendje uit het tweede leerjaar komaf gemaakt met de liefde op de eerste dag dat ze op school verscheen met haar brilletje op. Het had blijkbaar diepe sporen nagelaten. Ik vond het gewoon verschrikkelijk, dat zo’n tienjarig mooi meisje al onder het zware juk van een bril loopt., dat zo’n kind daar op afgerekend wordt. Bovendien, zei ze verder in het programma, wou ze wel haar organen wegschenken moest ze ooit vroeg te sterven komen, maar niet haar ogen, want die waren te slecht. Ik moest even slikken, want als iemand begrijpt wat er in dit meisje omging, dan ben ik het wel. Sedert die uitzending denk ik vaak aan haar met een barst in mijn hart.
Zelf was ik veertien toen ik moest brillen. Ik sukkelde al een paar jaar, kon het bord niet goed meer lezen, maar zei dat tegen niemand, omdat ik niet de vreemde eend in de bijt wilde zijn tussen mijn klasgenootjes. Het medisch schoolonderzoek wees echter uit, dat ik naar de oogarts moest. Het verdict was: zeer slechte ogen en onmiddellijk een bril van doen. Een eerste exemplaar kon ik kiezen in een juwelierszaak hier ter stede. Geen rijen trendy monturen, maar een schoenendoos met een viertal stuks. Een bescheiden keuze dus. Ook geen verdunde glazen, maar dikke ‘bokaalglazen’. Ik werd er vaak op aangesproken en mijn zelfvertrouwen kreeg een ferme deuk. Net als de jongedame in het televisieprogramma zag ik me nooit een vriendje krijgen en als er al enige interesse was, dan geloofde ik niet dat ze het echt meenden. Op mijn achttiende raadde de oogarts me lenzen aan. Het was een ware openbaring. Weg met die zware bril op mijn neus, groeide mijn zelfvertrouwen en kijk, opeens waren er wel geïnteresseerden! Of … hoe zo’n ding je leven kan beïnvloeden, hoe het in je hoofd kruipt en je complexen bezorgt. Maar misschien ligt dat allemaal aan mezelf. Ondertussen zijn we tweeënvijftig jaar verder en zal er een dag aanbreken waarop ik weer op bril moet overschakelen. Ik zal er geen probleem meer over maken, als zeventiger weet ik nu wel beter.
Voor de jongeren van vandaag is het blijkbaar toch ook een hindernis. Het meisje van tien uit het televisieprogramma is niet alleen. Ook onze kleinkids worstelen met het brillen dragen. De geschiedenis herhaalt zich, ze willen er niet op aangekeken worden. Tot een bril echt noodzaak wordt. Gelukkig is er nu een grote keuze aan mooie monturen, zijn er verdunde brillenglazen. Je kunt later, als de mogelijkheid er is, kiezen voor lenzen of voor het laseren van je ogen. Maar het belangrijkste van alles is: je bent méér dan die bril op je neus!
En het leuke, mooie, blonde meisje van tien uit het televisieprogramma ‘de jaren 00’ … wens ik bergen zelfvertrouwen en alle geluk van de wereld toe!
ik wens je
een roze bril
om naar de wereld
te kijken zonder angst
om vol vertrouwen
met beter zicht
je leven te lezen
een roze bril
om in jezelf
te geloven
kwetsende woorden
te negeren
een roze bril
om uiteindelijk
met scherpe blik
het échte te zien
Doris Dorné – 11 november 2025
Eén reactie
Oh Doris, hoe lief!
Ik hoop dat er iemand dit aan dat mooie meisje laat lezen.❤