Neen, het valt niet altijd allemaal tegen, het niet altijd allemaal kommer en kwel! Laat ik verleden week een paar meevallers op mijn weg tegenkomen. Het werd me die dag als ’t ware warm om het hart, zo veel gelukjes … ik werd er echt blij van. Die morgen mocht ik in het stadhuis bij de diensten bevolking mijn nieuwe paspoort ophalen. Voor zo’n dingen kun je nu ook niet zomaar meer de trappen oplopen en de stadsdiensten lastig vallen. Dat was vroeger wel anders, maar heden ten dage is er reservatie vereist, hetzij digitaal, hetzij telefonisch. Via telefoon kreeg ik dus datum en uur en minuten (!!!), waarop ik mocht opdraven, aangegeven. Op de vermeende dag bleek mijn reservatie echter niet geregistreerd, maar de mevrouw achter het loket was in optimale stemming en gaf me toch mijn nieuwe pas. Had ik even geluk!
Daarna was het tijd voor boodschappen. Ik liep langs in de krantenwinkel, de bakker, Kruidvat en bij de slager, om dan tevreden huiswaarts te keren. Daar stelde ik het verlies van mijn huissleutels vast en kreeg ik een preek van Manlief. Niet, dat dat een ramp is, maar dan maar de volledige weg terug afgelegd op zoek naar het verloren voorwerp. Stadhuis, krantenwinkel, bakker, Kruidvat en slager hadden geen weet van gevonden sleutels. Toch maar even gecheckt in den Aldi, waar ik dan wel niet binnen was geweest, maar een mens weet maar nooit. En eureka! Iemand had mijn sleutels gevonden en afgegeven aan de kassa. Had ik even geluk!
Later die namiddag reden we, Manlief en ik, richting Koksijde, om boodschappen. Je moet weten, dat we er zelden samen op uit trekken om inkopen te doen. Ik doe dat veel liever in mijn ééntje. Onze winkelkar gevuld met het nodige en een paar Sinterklaas spullen. Aan de kassa gekomen wou ik mijn gsm tevoorschijn halen, want daar zit mijn bankkaart in. Wat bleek? Blijkbaar lagen beide dingen nog thuis op tafel, dus van betalen kon geen sprake zijn. Een meevaller, dat Manlief ter plaatse was, die had zijn bankkaart wel bij. In het andere geval was ik verplicht geweest terug naar huis te rijden (toch wel zo’n kwartier), om dan nog eens rechtsomkeer te moeten maken en de inhoud van onze winkelkar te kunnen betalen. Had ik even geluk!
Bij het buiten komen scheen de zon. Het was een dag vol kleine gelukjes, zei ik tegen Manlief. Hij was er alleen maar sceptisch over: sleutels verliezen, gsm en bankkaart vergeten … een mens zou schrik beginnen krijgen. Ik lachte alleen maar, het was gewoon een dag vol meevallers! Had ik even geluk!
en toch …
bij dat gewone geluk
die kleine beetjes meeval
de dagen met een lach
schuilt achter die blijheid
jouw latente schaduw
een liefde …
verkleefd aan mijn hart
geworteld in mijn hoofd
een verdriet …
zo blijvend
zo immens
zo onuitwisbaar
… altijd aanwezig
Doris Dorné
Nog geen reacties