Ja, beste en lieve bloglezertjes, bij deze wil ik jullie voor 2026 ’t aller allerbeste toewensen, want enkel dat is goed genoeg voor jullie tijdens het komende jaar. De ons ietwat opgedrongen feeststemming van kerst- en eindejaarsfeesten is achter de rug. Niet, dat ik een hekel heb aan deze periode, maar geef toe, er komt vaak toch een onnodig stressgevoel bij kijken. Je loopt als een kip zonder kop plannen te maken, gaat op geschenkenjacht en zoekt de geschikte benodigdheden voor het etentje waar iedereen mee moet kunnen leven. Tussen dat alles door, na een bezoekje aan de drukker, pen ter hand genomen om zo’n tweehonderd kaartjes en omslagen te schrijven. Maar … alles liep op rolletjes! Het ‘kerstfeest’ met de kids was leuk, lekker en warm. Daarna hadden we drie dagen onze jongste kleinkids op logement. Op het programma: schaatsen, oliebollen en appelbeignets (de jaarlijkse verleiding op de kerstmarkt in De Panne) eten en shoppen in de favoriete winkeltjes. Wat wil een mens nog méér? Oud en nieuw verliepen in alle rust. Wij hingen met zijn tweetjes als ‘hangoudjes’ in onze zetel voor de buis. Een prachtige documentaire over Arno hielp ons onvoorzien over de grens van klokslag twaalf en daarna duikelden we het bed in. ’s Anderendaags bleek het wereldnieuws nog altijd even negatief en Manlief ook. Van ‘verandering’ geen spoor, de rails moeten nog verlegd!
Ondertussen zijn we op dag vier beland. Gisteren, ondanks vliegende storm aan zee, toch een massa mensen op de been voor de start van de solden. De brandweer leverde gevecht met losgeslagen kerstversieringen, waarvan ik de teloorgang al voorspelde voor ze geplaatst waren. Als kind van de zee weet ik maar al te goed, hoe de wind kan razen in de zijstraten. Toen ik de versieringen zag, metalen frames met grote rode strikken, die de winkelstraat overkoepelden ter hoogte van elke zijstraat van de zeedijk, wist ik: bij storm wordt dit een ramp. Gelukkig bleef het windstil tijdens de kerstvakantie, maar gisteren bond het weer zijn duivels los en pinde zijn woede op al wat los kon waaien, met name de kerstverlichting. Vandaag liet onze zestienjarige auto het afweten. Bij het vervangen van de banden door Manlief, gaven enkele bouten er de brui aan. Benieuwd wat er nu zal gebeuren want momenteel zitten we dus zonder vervoer. Enfin, er zijn ergere dingen in het leven. Dan maar met de fiets!
en telkens weer
is het alsof we
tussen oud en nieuw
een grens trekken
hoop vinden dat
wat niet goed was
beter zal worden
en telkens weer
bijten we in het zand
onze tanden stuk
op al wat is en blijft
met een hart
boordevol hoop
Doris Dorné – 4 januari 2026
Nog geen reacties