Morgen stappen we pas de lente in, maar de kleuren van een nieuw begin zijn nu al overal te spotten! Het blauw van bos hyacinten tussen de bomen langs het wandelpad, het geel van mini narcissen in ons gras, de perelaar die zich hult in wit, het lichtroze van de magnolia in de tuin van één van onze buren, speenkruid glanzend botergeel langs de beek, de struik zonder naam felroze bloesemend in onze achtertuin … een ode aan schoonheid! Daarbij nog een portie broodnodige en fel gesmaakte zon, een ware verademing na de donkerte van de voorbije maanden. En ja, we zijn snoeihard aan het snoeien geslagen, ondertussen de nodige vitamientjes verorberend. Zalig! Ook het gras kreeg een eerste maai. Zij het, om te beginnen, slechts een mini knipbeurt. Een uurtje tuinieren … de beste manier om alle wereldse negativiteit voor eventjes de rug toe te keren en te genieten van de wonderen der lente. Al dat mooie katapulteert me ook elk jaar weer naar de ziekenhuisjaren met Benjamin. De weg naar het UZ Gent kleurde sprookjesachtig toen tientallen Japanse kerselaars zich hulden in een wolk van tederheid, ons troostend omarmend bij de aanvang van het voorjaar. Duizenden madeliefjes omringden ons, toen we op die zonnige middag in het gras gezeten, met bang hart onze zoveelste scannerbeurt afwachtten. Het verdict dat een tijdje later volgde was verschrikkelijk. Die dag tekende onze laatste lente samen.
Vorige zondag ging ik, samen met een vriendin, kijken naar : ‘Zondag de negenste …’. De film speelt zich af in een bestaand woonzorgcentrum waar enkel bejaarden met Alzheimer verblijven. Hoofdrollen zijn voor Josse De Pauw en Peter Van Begin, psycholoog van dienst is Frank Lammers, maar de echte sterren zijn de inwoners van het centrum, die volledig zichzelf ‘vertolken’. Zowel mooi als rauw, zijn de beelden schrijnend, ontroerend, herkenbaar en beklijvend. Een weergave van het leven zoals het is, wanneer je als mens jezelf verliest. In de zetels achter mij werd af en toe luid gelachen, want humor met een randje grijs viel er ook te rapen. Het raakte en irriteerde me en ik dacht: besef dat dit de echte realiteit is. Maar ja, wie weet eigenlijk hoe alles reilt en zeilt in de wereld van mensen, die zichzelf verliezen en leven achter gesloten deuren? Ik zag het bij mijn Moeder, ik maak het nu mee met een dierbare vriendin. Elke week kom ik bij haar op bezoek. Op de dementie afdeling zie ik dat ouder worden niet altijd een pretje is, zie ik hoe mensen volledig hun weg kwijtraken, afhankelijk en bang worden, maar even vaak ook agressief en eigenzinnig of volledig apathisch zijn. Daarom is ‘Zondag de negenste …’ een aanrader. Een goed gevoel film is het niet, je hart breekt en je wordt bang voor wat je zelf misschien nog te wachten staat, maar de beelden bieden ook een inzicht in wat er achter mensen schuilgaat als heden verleden wordt en toekomst in hun hoofd niet meer bestaat. En tot slot … hoedje af voor de mensen van de zorg!
en dan …
word je dochter
je zus
is je kleinzoon
je broer
en plots
blijkt vandaag verdwenen
achter het gordijn van gisteren
lopen de dagen verloren
op de onbegrepen kalender
van wat is en wat komt
maar soms
ontsnapt wat was
aan het vele vergeten
versmelt gisteren tot vandaag
dan weet je weer meer
dan zus of broer
alias
dochter of kleinzoon
ooit kunnen beseffen
Doris Dorné – 21 maart 2026
Nog geen reacties