Na zes weken verplichte rust, half mei, mocht er al wat meer bewogen worden. In tijden van zomerse hete lentedagen moesten mijn slappe spieren (je wilt niet weten hoe vlug je spierkracht spoorloos verdwenen is) weer langzaam aan het werk. De kinesist aan huis en een hometrainer van vrienden, brachten soelaas. Het moest allemaal wel op traag tempo, langzaam maar zeker en dat zeker op de leeftijd van niet meer krasse zeventiger (volgens de arts van dienst). Hij vertelde me ook, dat het om een vervelende breuk ging, die ik altijd wel zou blijven voelen. Van moed geven gesproken! Maar zo heb ik ze graag, de dokters. Niet rond de pot draaien, zo weet je waar je staat en gaat (ha, ha!). Zo komt het, dat de hometrainer van vrienden nog altijd in onze woonkamer staat. Zo komt het, dat ik nog nooit zoveel gefietst heb als de laatste maanden. Ik draai de pedalen rond met zicht op onze tuin en geniet van al wat beweegt in mijn gezichtsveld. Er waren de talloze vlinders, dartelend door de lucht en insecten van allerhande makelij. Spinnen, die onverdroten hun web sponnen en telkens weer opnieuw begonnen waar nodig. De ekster op één poot, al jaren moedig hinkelend in ons gras en het mereljong dat blijkbaar de weg naar huis kwijt was. Ik kreeg ook kijk op de torenkraan, waar tientallen eksters en kleine papegaaitjes, in de vroege avond, verzamelen bliezen. Die torenkraan staat als bewijs van de bouw van een tweewoonst hier in onze wijk. Het concept past hier niet echt en er is heel wat verontwaardiging van de omwonenden, maar er is inderdaad nood aan woonst voor jonge gezinnen. Of deze huisjes betaalbaar zijn voor jonge gezinnen is nog maar de vraag. Je zult nog maar aan de start van je leven staan en al zo’n 700,000 euro moeten leggen voor een halve tweewoonst, gebouwd op een perceel waar één huis op stond. Benieuwd ben ik wel, hoe de verkoop zal vlotten en aan wie? Al trappend zag ik dus de lente passeren vanuit onze woonkamer. Het aroma en de bloemenpracht van onze seringen heb ik gemist. De eerste lentezon (en er was er veel dit jaar) ging aan me voorbij, maar de zomer liet ik me niet ontglippen en ik genoot in de schaduw van het gras onder mijn voeten, terwijl ik het gros van mijn boeken herlas. Zalig! Tot op vandaag, fiets ik nog steeds met zicht op de torenkraan, die binnenkort zal verdwijnen. Met zicht op vogels, die hun trektocht beginnen. Met zicht op ons snel groeiend grastapijt en tal van stoere madeliefjes. Met zicht op langer wordende avonden en wegkwijnende zon. Straks gaat de hometrainer terug naar de rechtmatige eigenaars. Misschien schaf ik er mezelf wel ééntje aan, kwestie van mijn kijk op een waardevolle wereld in ere te houden! Wie weet?
Nog geen reacties