Een telefoontje, gisteren. Ik, die zelden huil, maar wel vaak tranen in de ogen krijg bij een film, boek of gewoon een gedachte, hield het niet droog. Een vriendin, vorig jaar hervallen van borstkanker na acht jaar ‘kankerluwte’, vertelde me, dat ook haar dochter, amper tweeëndertig, mama van twee jonge kindjes, borstkanker als diagnose kreeg. Het werd me eventjes teveel. Nog niet zo lang geleden, lieten haar twee dochters zich testen op het kankergen en bleken ze ook allebei drager te zijn. Een mokerslag voor een moeder, het gevoel je kinderen op te zadelen met de kans op een ziekte, die niemand ooit hoopt te krijgen. Slechts een paar maanden later blijkt nu, dat ‘preventief’ ook al ‘te laat’ kan zijn. Als ouder leven met de wetenschap, dat wat jou het liefst is, hetzelfde gevecht moet ondergaan, er zijn geen woorden voor, alleen maar tranen. En dan die nimmer aflatende onzekerheid, die je nooit meer loslaat. Volgende week wacht mijn vriendin een operatie, volgende week wacht haar dochter een operatie. Mijn gebroken voet is er inderdaad ‘peanuts’ bij. Het telefoontje bracht me aan het huilen, tranen om de oneerlijkheid van het leven, het immense verdriet van mensen rondom mij. Ik sta er machteloos bij stil.

mijn ogen

worden watervallen

bij jouw verhaal

mijn tranen

zoeken hun weg

in de bedding

van mijn wangen

verdriet leeft

met jou mee

Doris Dorné – 6 februari 2022

Eén reactie

  1. Wat een droevig verhaal!
    En wat een ontroerend gedicht schrijf je hierbij, jouw vriendin zal zeker veel hebben aan je steun!

Laat een reactie achter op Katelijn Strijbos Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *