Het is eigen aan de mens: plannen smeden en verlangen naar wat komen zal. Uitkijken naar afspraken, feesten, etentjes en uitjes. Tot spijt van wie het benijdt, vallen er tegenwoordig nogal wat plannen in het spreekwoordelijke water. Met dank aan corona, die wild om zich heen slaat en veel dingen in het honderd doet lopen. Dachten we met de vaccins volledig safe te zitten (iets wat ons nooit beloofd is, maar we wilden het toch geloven), dan sloegen we de bal ferm mis. Het onbezorgde waar we zo naar uitkijken is nog verre van in zicht. Zelf ondervinden wij, Echtgenoot en ik, daar weinig hinder van, vermits we ‘oude huismussen’ zijn geworden. Vandaag hoeft plannen smeden zeker niet. Regen, hagel en wind geselen de buitenmuren van onze warme nestje. We laten buiten wat buiten is.

De jongste van Zus, mijn nichtje gehuisvest op het warme St.Maarten, is vorige donderdag, na twee weken vakantie, veilig terug op het eiland geland met vriend en kroost. Gelukkig liepen hun plannen niet in het honderd. Corona was hen genadig, want ze hebben nogal wat bezoekjes afgelegd en ook de babyborrel kon doorgaan zoals voorzien. Na die twee drukke weken zullen ze wel aan wat rust toe zijn.

Nog twee dagen te gaan en december doet zijn intrede. Beklijvende maand. Maand van feesten (sinterklaas, kerst, nieuw) met de ‘gebruikelijke’ planning, in de hoop van … Maand van triest en pijnlijk herinneren. Maand van diep en intens verlangen. Terugblikken op het ziek zijn en sterven van Benjamin hoef ik niet te ‘plannen’. Corona krijgt immers geen vat op levenslang verdriet. Ach, ooit zaten we een jaar lang in verplichte quarantaine, geen bezoek, geen uitjes. Kinderen in behandeling moesten/mochten niets ‘plannen’. We maakten er het beste van, volgden de regels, deden wat we moesten doen, in de hoop nadien weer onbezorgd verder te kunnen. Geen gezeur, geen gedoe. Kanker besliste er echter anders over. Kanker was onze corona toen. Net op het moment, dat we weer aan plannen smeden toe waren, gooide hij roet in het eten en viel ons leven in duigen. Benjamin stierf en ons hart brak in duizenden stukjes. Sedertdien is ‘plannen’ nooit zonder vraagteken. We kijken uit naar dingen, maar beseffen beter dan wie ook, dat ‘zekerheden’ niet bestaan.

we hadden nooit

wilde plannen

wilden alleen maar

gewoon gelukkig zijn

en waren dat ook

tot opeens elke dag

op losse schroeven stond

plannen maken

samen met het onbezorgde

uit ons leven verdween

ook al was corona

er toen nog niet

Doris Dorné – 28 november 2021

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *